|
COLOFON Bezuinigingen Amanda´s Laatste Kans Dat is me toch
wat Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding Mislukte informatie over Tweede Gebaar Verslag open discussies over BHO Bespreking achterstelling in BHO Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce Brief INOG aan Indisch Platform Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november Verslag Perkara-forum 22 oktober Moderne boekhandels in Jakarta Open brief aan voorzitter klankbordgroep Indisch Platform is niet verantwoordelijk Jembatanreactie op Jan de Kleyn BOEKEN: juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
|
AMANDA KLUVELDS ´Laatste Kans´ Helaas kunnen haar columns niet in de digitale versie van de NRC worden
nagelezen, wat jammer is want het gaat veel Indo´s aan. VLINDERLICHT Amanda Kluveld leest o.a. stukjes van een ´ouwetje´ in Blimbing, vooral op internet. Natuurlijk is ze slim genoeg om daar aan toe te voegen dat de betiteling een koosnaampje is binnen háár Indische gemeenschap. Maar dat kan ze net zo goed weglaten, want de ´jonkies´ (koosnaampje) binnen dezelfde gemeenschap lappen elke serieuze discussie aan hun laars, zoals nu dus ook mevrouw Kluveld. De
speurtocht naar het Indische wordt met de mond beleden, maar vertaalt zich in de
praktijk in een romantische hang naar exotisme. Zoiets valt ook in de column van mevrouw Kluveld te lezen: alle Indo´s die de kolonie nog meemaakten behoren tot de categorie abjecte kolonisators, die moeten nu hun bek houden als hun nazaten iets anders willen dan omzien in wrok, of betraand verkeren in Tempo Doeloe. Alles goed en wel, maar voor het gemak vergeet Amanda Kluveld dat die ´ouwetjes´ nú, indertijd zo tussen de vier en vijftien jaar oud waren. D.w.z. voordat ze naar Holland werden ´gerepatrieerd´. Je kunt na zestig jaar natuurlijk kinderen van toén als ´kolonisator´ verantwoordelijk stellen voor politieke ´oenigheid´ in dit land, maar het is de vraag hoe je dat naar analogie aanpakt met de toén achttienjarige vers uit de polderklei getrokken Hollandse vrijwilligers en dienstplichtigen die zo nodig met wapens dezelfde kolonie moesten veilig stellen? Het is van tweeën één: of je stelt de hele Indische voorgeneratie verantwoordelijk voor (eventueel) wanbeleid en dan wil je verder niets met die hap te maken hebben óf je gedraagt je als Uncle Tom. In dit geval Aunt Amanda. Meehuilend dus met de filosofen van antikoloniale snit Bon, je kunt natuurlijk ook vinden dat die ´ouwetjes´ nu hun rouwproces maar moeten opzouten naar de bingoavond in het Indisch bejaardenhuis en ze dan achteraf verwijten dat ze niet de herdenking verstoren, of de dranghekken bestormen. Maar opinievormers als Kluveld zul je nooit aantreffen bij bijeenkomsten van dezelfde ouwetjes wanneer ze zich kunnen en durven uitspreken. Da´s niet chique genoeg en liever wil ze koketteren met een ooit door Maastrichtse studenten aan haar toegekende onderwijsprijs als ´beste docent´. Terwijl het een feit is dat dezelfde studenten het massaal lieten afweten toen over haar magere nominatie moest worden gestemd.
Ook wat betreft de inhoud van haar proefschrift - het werkstuk dat leidde tot
haar doctorstitel - bestaan gerede twijfels, men spreekt van mislukte scriptie
en hekelt het lage wetenschappelijke niveau. Dat laatste heb je inderdaad niet
nodig om een column voor NRC-Handelsblad te schrijven, maar het verandert wel de
context als zijzélf zo te koop loopt met valse veren. Eén voorbeeld:
http://www.geocities.com/christianarchy/kluveld.htm We
zullen maar zo zeggen: mevrouw Amanda Kluveld hebben we nimmer op de barricades
- terecht of onterecht - gezien toen dezelfde ´ouwetjes´ (bijvoorbeeld de
zeventig- en tachtigplussers van
Jembatan-De Brug) eindelijk hun mond open
deden. Waer was Ghy toen, Amanda? Vlinders vangen?
NOOT VAN DE REDACTIE
|
NIEUW-INDISCH Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
Bona Ni Pasogit |
|
De gedrukte versie van BLIMBING
kost Euro 2,50 (o.m. bij Boekhandel Van Stockum in Den Haag) |