COLOFON
mei 2003
Bezuinigingen
Voorspelbare Perkaras
Amanda´s Laatste Kans
Nog meer reacties
Dat is me toch
wat
Niod-column
Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding
Mislukte informatie over Tweede Gebaar
Verslag open discussies over BHO
Bespreking achterstelling in BHO
Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce
Brief INOG aan Indisch Platform
Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november
Verslag Perkara-forum 22 oktober
Moderne boekhandels in Jakarta
Open brief aan voorzitter klankbordgroep
Indisch Platform is niet verantwoordelijk
Jembatanreactie op Jan de Kleyn
BOEKEN:
Tjimahi
Steijlen
Maleo
Gesignaleerd
juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
13 april 2002
NOG MEER REACTIES OP AMANDA´s ´Laatste kans´
Amanda’s ongevoeligheid
In de NRC van 19 augustus beschrijft Amanda Kluveld in haar column met als titel
´Laatste Kans´, wat zij tegen het herdenken van de Japanse capitulatie op
15 augustus heeft. Zij is zelf een na de oorlog geboren Indo, maar de wijze
waarop zij over haar ouders c.q. grootouders schrijft, past niet in de traditie
van het respect voor de ouderen, welke onderdeel is van de Indische cultuur.
Maar zij is dan ook een geëmancipeerde, gestudeerde jonge vrouw, die in haar
studietijd doordrenkt is geraakt met het modieuze antikolonialisme van de
intelligentsia van die tijd. Of hebben we hier te maken met een gewoon
generatieconflict?
Hoe het ook zij, ik als oudere, vooroorlogse Indo, met diezelfde nestgeur, heb
mij toch geërgerd aan de koele arrogantie, waarmee onze jonge wijsneus spreekt
over ´die ouwetjes´. Zij voegt er weliswaar haastig aan toe, dat het een
koosnaampje is, maar dan is er toch wel iets mis met haar sociale
invoelingsvermogen. Die ´ouwetjes´ zeuren maar, en zijn eigenlijk zelf
schuldig aan wat er met hun is gebeurd. Zij waren toch kolonisatoren? Zij
onderdrukten toch de boel daar? Waar haalt ze dat vandaan! Wie stuurde eigenlijk
de ouders/voorouders van die ouwetjes naar Indië als soldaat, als koopman, en
later als ambtenaar? Waren de echte kolonisatoren niet diezelfde élite die hier
in Nederland de arbeiders uitbuitten? En sinds wanneer beoordelen wij
historische periodes met dezelfde maatstaven die nu opgeld doen, in plaats van
met de maatstaven van de betrokken periode?
Waar die ouwetjes last van hebben, Amanda, is van discriminatie. In Nederland
werd materiële oorlogsschade vanaf 1950 vergoed, maar die Wet gold uitdrukkelijk
niet voor de Indische repatrianten. In Nederland werden repatrianten
uitdrukkelijk gezien als concurrenten op de arbeids- en huizenmarkt, en als
zodanig behandeld. In Nederland had men een Duitse Bezetting achter de rug, die
uiteraard véél erger was geweest dan wat die Indischgasten in hun gezellig-warme
kolonie hadden meegemaakt. Kortom, de Indische repatrianten konden hun verhaal
niet kwijt, en dan treedt het verschijnsel op wat psychologen aanduiden als ´sequentiële
traumatisering´. Men sluit zich af, en dat is niet bevorderlijk voor de ook
door Amanda gepropageerde positieve instelling naar de toekomst. Kortom, de
Indo’s hebben als ´Oosterse Nederlanders´ (een officiële ambtelijke term
uit het begin der vijftiger jaren) nooit Rechtsherstel gehad, in tegenstelling
tot de Joodse groep en de Roma/Sinti. In die zin is een aantal Indische mensen
mogelijk ´jaloers op de Joden´, maar zeker niet vanwege hun nog veel
grotere verschrikkingen, zoals Amanda suggereert. Ik blijf het jammer vinden,
dat Amanda deze ´ouwetjes´ kennelijk beschouwt als een stel psychoten.
Andere hooggeplaatste Nederlanders hebben het ook wel denigrerend over ´Indische
kneusjes´, terwijl het gewoon gaat om een schreeuw om Recht, om
rechtsherstel! Helaas draagt de column van Amanda niet bij aan het kweken van
meer begrip voor de Indische gemeenschap en haar (terechte) frustraties. In die
zin is het een gemiste kans van iemand van de Indische naoorlogse generatie, die
helaas lijkt geen invoelingsvermogen te bezitten en daardoor zeer arrogant over
komt.
-
Dr. Herman Bussemaker
Oud-voorzitter KJBB
SWAVING
Het lezen van het artikel in de NRC van 19 Augustus 2003,
gaf me een nare smaak in de mond. Die naoorlogse Indo's zijn gewoon
gehersenspoeld, vooral als ze ergens gestudeerd hebben. Vooral dán, want komt er
arrogantie bij.
Wat ik deed in die kolonie? Ik was er gewoon. Heb er niet om gevraagd. En een
kolonisator is niet per definitie een overheerser, dus een slechterik. Er
bestaat een groot verschil tussen een overheerser en een regeerder. De NRC zou
ook eens het artikel van de Japanse generaal en geleerde Reichiki Tada
moeten afdrukken. Deze man zei na een reis door het net veroverde Indië o.a dat
Nederland dit land verdraaid goed beheerd had.
Wanneer beseffen ze dat nu eindelijk eens hier in Holland?
Mijn vader en grootvader en overgrootvader hebben keihard gewerkt in Indië. Ze
spraken vloeiend Javaans en ze gingen halus om met de Javanen die onder
en naast hen werkten. Verder heb ik daar geen zoet geurende jeugd gehad,
integendeel en de koloniale levensstijl is alleen in de ideeën van Hollanders
iets begerenswaardigs, vanwege de bedienden. Iets waar ze hier al eeuwen lang
jaloers op zijn. Ze begrijpen niet dat je in een tropisch klimaat huishoudelijke
hulp nodig hebt om te overleven, als je zo hard moet werken. Als ik verdriet heb
om mijn geboorteland, dan is dat omdat ik de mensen daar mis en de natuur en de
mystiek. Ik ben door dit alles gevormd tot wat ik ben Het is niet de vermeende
luxe die wij ´oudjes´ missen. Het was daar geen luxe.
Ik ben een oorlogsslachtoffer omdat ik bepaalde dingen heb overgehouden aan de
oorlogstijd. Mankementen waar ik mee heb leren leven. Maar mag ik svp rouwen om
mijn neef die werd doodgemarteld en om familieleden die nodeloos vermoord zijn?
In dit artikel mogen we niet openlijk rouwen. We moeten dat maar thuis doen, bij
het eten van rijst en zo. Dit is weer zo'n Indokind van na de oorlog dat niks
begrijpt. Of vind ze het wel stoer om zich zo uit te laten? Verder wil ik niet
vergeleken worden met de Joden. Leed is niet te vergelijken.
Nee hoor dit is weer eens een echt gemeen NRC-artikel. Daar zijn ze sterk in. Ze
zijn daar ziekelijk afkerig van Indische mensen.
Wat zegt Peter Schumacher er van? Dat zou ik wel eens willen weten.
-
Groet van Tineke (Justine Swaving)
PRIKBORD
Ergens op het Haags Indisch bord heeft Ed Vos een aardig stukje geschreven over
de huidige Indo generaties. In feite komt het hier op neer.
Als ouders behoor je je kinderen met de gepaste normen en waarden op te voeden.
De kinderen op hun beurt nemen daar in het gunstigste geval notie van en barsten
daarna los om dat 'mooie,jonge leven' op hun manier te verkennen.
En zo is het altijd gegaan en zo hoort het ook.
Niets zo erg als 'begrijpende ouderen' die de jeugd met zachte drang een
bepaalde richting op willen sturen.
Van mij mogen de huidige Indo jongeren dus zijn, wat ze zelf vinden dat ze zijn
en niet wat de ouderen vinden, dat ze moeten zijn.
En als de jeugd het zelf niet weet, dan zoeken ze het maar op internet bij 'google'
onder het woordje 'Indo' op.
Dat brengt me dus vanzelf ook bij ene juffrouw Amanda Kluveld (Amanda, weer zo´n
mooie voornaam). Deze juffrouw mag van mij alles schrijven wat haar dunkt. Ik
bedoel je bent echt geen slechte Hollander omdat je niet van kaas houdt.
Simpel als ik ben, wil ik slechts twee kanttekeningen plaatsen bij de vrijheid,
die ik bepleit voor de tweede tot en met de hoeveelste ? generatie
1) Ze moeten niet zeuren over psychische beschadigingen want dan ga ik door
het dak. Dat geouwehoer waar Marion Bloem haar schrijfster carrière op gebouwd
heeft, (ze werd geloof ik wel eens als klein meisje pinda genoemd en het was zo
anders bij haar thuis) trap ik niet in. Temeer daar elk totok jongetje of meisje
met een boersaccent in de grote stad diezelfde 'Bloem'ervaring zal hebben gehad
en wat denken we van die arme peuters zoals die 'vuurtorens' en 'brilslangen'
enz.enz. Een verknipte Indische vader ( à la Alfred Birney) is natuurlijk niet
leuk en schadelijk voor een kind, niet omdat hij Indisch is, maar uiteraard
omdat hij verknipt is.
Van mijn generatie gingen velen psychologie studeren. Dat was in de mode. Om
later al die afgestudeerden aan werk te helpen werden vele trauma´s en
slachtoffers ( tot aan de derde generatie toe) uitgevonden. Als een kleuter op
school van een andere uk een duw krijgt kan hij gelijk gediplomeerde
slachtofferhulp krijgen.
Conclusie : geen gezeur en gezever. Dat lijkt zo vaak op een excuus voor
eventueel eigen falen. Geen beter vangnet mogelijk, zeg ik altijd maar.
2) Ik vraag niet, maar eis : een extreem respect voor die generaties, die
werkelijk (Jappenkamp, bersiap en repatriëring) geleden hebben. En dat geldt ook
voor diegenen die toen nog maar een kleuter waren. Het is duidelijk bewezen, dat
het lijden van deze slachtoffers met de jaren alleen maar toe- ipv afneemt.
Met respect bedoel ik dan. 'Handen af, van voor die mensen belangrijke
gebeurtenissen, zoals herdenkingen etc.'
Is dat nou zo moeilijk om nog eventjes te wachten ? Daarna mag echt alles op de
schop.
En kan een ieder met z´n blote kakkies door het eigen cultuurgebied struinen,
als men dat graag wil.
Maar nog even geduld aub.
-
Groeten, Cor van der Meer
(geciteerd naar Haags Indisch Prikbord)
Uit de zak van de Tjelana Monjet
NIEUW-INDISCH
Nieuw-Indisch: meer aandacht in de media voor de indische cultuur
Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
community voor
indo's op het i-net
Bona Ni Pasogit
Batakse stammen
