Aan alle kanten lees je over de kloof, het verschil, de breuk welke tussen generaties zou bestaan.

Neem de Nederlandse politiek na de laatste verkiezingen waar een grote schoonmaak is gehouden bij verschillende politieke partijen. M.a.w. de oudjes eruit de nieuwelingen erin. Zelfs Marcel van Dam (zelf ooit straatvechter tegen de zittende orde) heeft daar een scherp stuk aan gewijd in de Volkskrant.

Op zich druist - als de constatering juist is - dit niet tegen de natuurwetten in: in de roedel wordt op gegeven moment de leider afgedankt en vaak buitengesloten door de eigen dieren tot hij tenslotte geisoleerd omkomt. Je ziet dat gedrag ook bij mensen, kijk naar de studentenopstanden van de jaren eind zestig. Ook toen werden de hotemetoten - oftewel de leidende en gezichtsbepalende figuren - geofferd, dan wel het bos in gestuurd. Wat blijkt nu? De voorlopers van toen staan nu onder druk omdat ze te oud zouden zijn: Bram Peper was toen een barricadenvechter en behoort nu tot het politieke establishment.

Geldt het bovenstaande in algemene zin, dan kun je beslist niet beweren dat zo'n vorm van geldingsdrang bij de Indische gemeenschap zou ontbreken. Eerder moet je stellen dat zo'n uitzondering niet voor de hand ligt.

Twee voorbeelden: het IKK (Indische Kulturele Kring) kampt met een sterke vergrijzing van zowel de leden als het zittend bestuur en er komen nu berichten naar buiten dat men of het bijltje erbij neergooit, of anders het aangeboden pakket drastisch moet terugschroeven. Betekent dit dat de ''jongeren' van de Indische gemeenschap niet (meer) geinteresseerd zouden zijn in de cultuur van hun ouders? Dat lijkt voorbarig zo te stellen, op verschillende plekken en bij diverse forums zie je dat jongeren zich juist profileren voor die cultuur.

Het andere voorbeeld is ontleend aan de column van Roy Piette in NINES-Nieuws waar hij zijn frustrerende ervaringen verwoord m.b.t. ruzies binnen de Indische gemeenschap. Ruzies voornamelijik tussen hotemetoten, waar hij zich als betrekkelijk jongere (geboortig immers tijdens de japanse bezetting) tussen gemangeld voelt.

Als men voor het gemak begrijpelijke irritaties over en weer buitensluit, voortkomend uit het idee dat jezelf de meest steekhoudende argumenten hebt en de ander dus alleen maar eigenwijs is en zeurt, dan moet het toch zinnig zijn elke discussie mogelijk te maken.

De discussie b.v. of die Indische cultuur wel bestaat, om de doodgewone reden dat die onstond in een ander tijdsgewricht en vooral in een totaal andere omgeving. Of die Indische cultuur niet met de 'oudjes' het graf in duikt?

Hoe het nou precies gaat met het zoeken naar de roots, de wortels van Indische identiteit?

Geen van deze vragen is nieuw. Alleen valt het op dat ze voor velen binnen de Indische groep als ongepast worden ervaren. Hoe komt nou dat de antwoorden even vanzelfsprekend door een klein aantal uit de groep worden geclaimd? Wie heeft de wijsheid in pacht?

Wat zijn nu precies de uitkomsten van wat die Indische cultuur aan produkten heeft opgeleverd: kunst, muziek, literatuur? Om niet te spreken over de beslissende rol van de Indonesische cultuur bij het een en ander.

Het zou mooi zijn als all deze meningen een kans krijgen binnen Blimbing hun stem te laten horen. Je kunt natuurlijk vinden dat het gedrag van de Indische oudjes onverteerbaar is, dat hun belangstelling gelijk staat aan gezever, maar het duurt niet zolang meer en de laatste van wie nog ter plaatse Indische cultuur meemaakte, is voorgoed verdwenen. Ook dat is een natuurwet, jammer toh?

• Dalang Mabuk