Feiten zijn feiten

Aan Facta, het blad van SISWO/Instituut voor Maatschappijwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam, kun je nogeens lol beleven.
Er staat in het maartnummer een interview met Edy Seriese, tot voor kort projectleider van het IHC (Indisch huis) in Den Haag. (NB: De site van het Indisch Huis lijkt opeens spoorloos verdwenen, goena-goena?)
Dalang Mabuk heeft zijn schoonste dromen gehad bij het filosoferen over schijn en werkelijkheid bij dit troetelkind van Sari van Heemskerck, gedoteerd met langzamerhand zo'n kleine tien miljoen gulden.
De laatste berichten (Haagsche Courant van 20 maart j.l.: http://home.wxs.nl/~vdbroeke/hoofd.htm) spreken van wanorde in het Indisch Huis en van bestuurlijke crisis.
Niet voorbij te zien in deze failliete boedel is de rol van projectleider mevrouw Edy Seriese, inmiddels op non-actief bij het Indisch Huis. De Dronken Dalang heeft van meet af aan melding gemaakt van de groeiende problemen rondom dit uit de klauw gelopen prestigeproject dat als een steen op de maag van de Indische achterban drukt, lees zijn columns in BLIMBING 

Kort gezegd, in bewoordingen van Haagsche Courant journalist Patrick Meershoek:

'Twistappel was de omvang van het herinneringscentrum. Waar secretaris Leo de Coninck en penningmeester Ron Meyer voorstander waren van een sober herinneringscentrum, wilden Jaap Weeda, Liane van der Linden en projectleider Edy Seriese een multifunctioneel centrum met veel ruimte voor educatie en cultuur. [....] De Coninck en Meyer wilden een monument met de namen van alle Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Azië, naar het voorbeeld van het Vietnam-monument in Washington. Dat plan werd weggestemd door de tegenstanders in het bestuur. Op hun beurt keken De Coninck en Meyer uiterst kritisch naar de voorstellen van de zogeheten rantang-groep, die onder leiding van projectleider Seriese allerlei culturele activiteiten ontwikkelden. "Wij beschouwden dat als een stelletje kunstenaars die zich zo nodig cultureel wilden uitleven op kosten van de subsidiegever", blikt Meyer terug. [...] De financiële handel en wandel van het bestuur kwam eerder ter sprake, toen secretaris Leo de Coninck een jaar geleden zijn functie neerlegde. In zijn ontslagbrief beschuldigde de secretaris zijn collega's van financieel wanbeheer en vriendjespolitiek. Zo kreeg architect Max Boekholt, broer van voorzitter Rudy Boekholt, opdracht voor de nieuwbouw bij het herinneringscentrum. De partner van Edy Seriese mocht afreizen naar Indonesië voor het maken van een documentaire, terwijl de echtgenoot van Liane van der Linden een cd-rom kon vervaardigen voor het Indisch Huis.'

FACTA
Alsof er niets gebeurd is publiceert nu FACTA een interview van Henk Jansen met Edy Seriese. De letterlijke citaten van de voormalige projectleider van het Indisch Huis, doen je verlangen naar het Nederlands dat de uit hun 'Land van Herkomst' gegooide Indische mensen tijdens vier weken 'repatriantenschip' zich eigen maakten. Zo was althans het beleven van de gemiddelde kil ontvangende Nederlander van hun 'blauwe' rijksgenoten. 
Het jargon is een voorbeeld van het ergste geitenharensokken Nederlands, dat met veel omhaal van woorden en het bezigen van nieuwe niet-bestaande begrippen probeert te imponeren. Lees zelf, huiver en geniet van de titel:

'Etnische groepen hebben geen cultuur', gevolgd door Serieses boutade:

'Wij benadrukken de marginaliteit waarin we zitten. Dat doen we niet vanuit een soort van slachtofferpositie. Wij gaan in de marge zitten om te benadrukken dat die marge er is. Sinds een jaar of vier volgen wij de koers dat wij ons gaan vestigen in de gevestigde instellingen. Wij bemoeien ons overal tegenaan en hebben het punt interculturaliteit naar voren geschoven als ijsbreker. In het kader van het Indisch Herinneringscentrum (IHC) hebben we daar succes mee geboekt. Wij zijn een eigen cultuurhuis gaan propageren voor iedereen die een eigen cultuur heeft. Dat was tegen een diepgewortelde tendens in, want etniciteit telt niet in Nederland: wij etnische groepen hebben geen cultuur, wij hebben een probleem. Daarom vallen we (ook als groep) onder het ministerie van VWS. Maar we horen als instelling natuurlijk thuis bij OCenW. Van mensen die verbaasd waren over de eigen Indische afkomst, zijn we mensen geworden met een stellingname daarin. Uiteindelijk willen wij van het IWI (Indisch Wetenschappelijk Instituut) en van het cultuurhuis gevestigde instellingen in een multiculturele samenleving maken. Een geschiedverhaal heeft de neiging maar één stem te laten horen, namelijk de stem van de overwinnaar of de machthebber. Wij willen minimaal de notie ingedruppeld, zo niet -geramd zien dat de geschiedenis meerstemming is. Als voortaan elk kind in de multiculturele samenleving daarmee wordt opgevoed, zijn we heel ver. Onze stem wordt dan een van de stemmen in het meerstemmige geschiedverhaal.'

Het is werkelijk niet te geloven, vindt Dalang Mabuk. Of verregaand domheid doet elk zicht op de realiteit verdwijnen, of het is grenzenloze brutaliteit. Het komt Dalang Mabuk voor dat niet veel Indische mensen daar nog intrappen, wél dus de 'waardevrije' academici van de Universiteit van Amsterdam. Ik zou maar uitkijken in jullie plaats, bij de plannen van het IHC en/of het Indisch Platform, is nadrukkelijk een 'Indische' leerstoel geclaimd. Wie heeft daarom gevraagd? Toch zijn die contacten geweest tussen UvA en IHC.

Prosit, jongens! Salam luitjes!