Indo's in Indonesië deel IV

De heer Koot

De heer Koot, nu bijna 80 jaar, heeft in 1951 gekozen voor het Indonesische staatsburgerschap. In 1955, bij de enige echte vrije verkiezingen die Indonesië ooit heeft gehad, werd hij in het parlement gekozen voor de Parkindo. Koot woont met zijn gezin in Jakarta.

"Al generaties lang behoort mijn familie tot de Indo's. Mijn overgrootvader van vaders kant kwam naar Indië als officier van gezondheid. Hij werd geplaatst in Fort de Kock (nu Bukittinggi) en leerde daar zijn vrouw kennen. Omdat zij een 'inlands' meisje was, was trouwen uitgesloten. Zij kregen wel een zoon, die mijn overgrootvader echtte. Mijn grootvader werd rooimeester, dat hield in dat hij bepaalde hoe groot het kavel werd waarop gebouwd mocht worden. Mijn grootvader trouwde een Indo-Chinese vrouw. Eén van hun veertien kinderen was mijn vader. Mijn grootvader van moeders kant kwam als soldaat naar Indië en trouwde een Indisch meisje. Je kunt dus wel zeggen dat ik door en door Indisch ben.
Als kind ging ik veel met andere Indo's om. Dat was zo de kring waarin mijn familieverkeerde. Nadat ik in 1938 - ik was toen 18 - van de KW III afkwam ging ik naar de Medische School. Daar zaten bijna uitsluitende Indische jongens op. Ik heb die opleiding niet af kunnen maken vanwege de oorlog. Ik werd dus geen dokter, maar ook geen militair. Als medisch student hoefde je niet in het leger. Daardoor kon ik buiten het kamp blijven. Nou ja, drie dagen heb ik vastgezeten, maar dat mocht geen naam hebben. Mijn broer had minder geluk. Hij was wel milicien en dus krijgsgevangene. Mijn vader heeft dat niet meer meegemaakt. Daar ben ik blij om, want hij zou die Japanse bezetting niet hebben aangekund. De oorlog heb ik heel bewust met al zijn verschrikkingen meegemaakt. Maar toen al had ik het gevoel dat dat alles toch zou gebeuren zoals het gebeuren moest. Die overtuiging is alleen maar sterker geworden. Alles zal verlopen volgens de wil van God. We weten dat uit Onze Vader: Uw wil zal geschiede, op aarde als in de hemel.
Thuis werd vroeger niet veel over politiek gesproken, hoewel mijn vader weldegelijk politiek geënganeerd was. Hij stond bekend als 'de rooie Koot'. Hij was voorzitter van een soort voorloper van een vakbond voor douaneambtenaren. Mijn vader en ik hadden een nogal ingewikkelde verhouding. Intiem waren we zeker niet. Dat kwam ook omdat ik de oudste zoon was. Eén ding hadden we wèl gemeen: de liefde voor klasieke muziek. We konden samen uren luisteren naar de symphonieën van Beethoven. Die platen hebben we bijna stuk gedraaid op onze oude koffergrammofoon. Zoiets schept toch een band en je word er door gevormd. Verder heeft hij mij een heel belangrijk devies meegegeven: 'geef mij één regel schrift van jou en ik zal je maken en breken op je eigen regel'. Toen ik later politicus werd en parlementslid heb ik daar veel aan gehad. Maar eerste terug naar 1951 toen ik Indonesiër werd. Mijn keuze werd bepaald door mijn overtuiging dat ik buiten Indonesië, ja zelfs buiten Jakarta, niet zou kunnen aarden. Ik voelde mij zeer verbonden met mijn tanah air en dat is nog zo. Pas later heb ik goed begrepen dat ik voorbestemd was om Indonesiër te worden. dat was in de tijd dat ik me meer in de astrologie had verdiept. Ik ben 'smorgen om half acht geboren in een klein gehucht, waar mijn vader douaneambtenaar was. Ik heb mijn leven te danken aan het feit dat de toenmalige Indische regering ook in de meest afgelegen plaatsen goede artsen had neergepoot. Die dokter, een man van adel met een dubbele naam, kwam net op tijd. Ik lag verkeerd tijdens de bevalling. Vijf minuten later en ik had het niet gered. Ik hoorde dit pas toen ik 56 jaar was. Mijn moeder vertelde dat zo maar eventjes toen we zaten te praten met vrienden op het platje. Voor mij was het een openbaring. Ik was al een tijd met astrologie bezig, maar er was steeds een missing link. Toen ik dit hoorde viel alles op zijn plaats. Toen begreep ik dat ik voorbestemd was om Indonesiër te worden.
Voor mijn vrouw lag dat anders. Wij ontmoetten elkaar voor het eerst in 1946. Dat was in de oude Willemskerk hier in Jakarta. Ik zei tegen haar: 'Als je met mij in zee wil, dan moet je weten dat ik hier blijf. Dit is mijn grond. Ik ga hier niet vandaan'. Haar hele familie ging naar Holland en hadden graag gezien dat zij met hen meeging. Maar zij wilde bij die knul hier achterblijven en nu zijn we al meer dan 50 jaar getrouwd. Het is ontzettend belangrijk om je kinderen te vertellen over hun geboorte: plaats en tijd, maar ook wie er bij geweest zijn. Ik bekijk de geschiedenis vanuit de astrologie. De drie belangrijkste gebeurtenissen zijn geboorte, huwelijk en dood. Als je precies weet wanneer iemand geboren is dan weet je wat voor vlees je in de kuip hebt.
Het was begin jaren '60 toen ik de wereld van mijn voorouders en hun profetieën leerde kennen Nee, dat komt absoluut niet in botsing met mijn geloof. In tegendeel. In de Tien geboden staat:'Eert uw vader en uw moeder'. Ik heb daar aan toegevoegd: 'Eert uw voorvarderen en uw voormoederen, opdat het u wel gaat in het land dat God u gegeven geeft'. Dat gaat helemaal terug naar Onze Lieve Heer.
Je moet dus heel goed luisteren naar wat je voorouders je te zeggen hebben. Op een dag werd mij gevraagd wat ik voor mijn land wilde doen. Ik wist niet goed wat ik daarmee aan moest. Waarom die vraag gesteld aan een Indo en niet aan een Indonesiër en dan nog een christen. Waarom geen moslim? Waarom juist ik? Een dergelijk boodschap komt tot je door een visioen, of een intuïtie.
Ik hield mij in die tijd bezig met een van oorsprong kinderspel, maar dat al lang voor serieusere zaken wordt gebruikt. Er is een mand met daarin een potlood. Dat potlood staat in verbinding d.m.v. een touwtje met een bord dat ergens anders ligt. Jij zit aan de ene kant van de mand, het paranormale kanaal aan de andere. De mand rust op de toppen van jouw vingers en ook op de toppen van die van de paranormale. Zodra de boodschappen van de voorouders doorkomen wordt de mand zwaarder.Je voelt het steeds zwaarder worden. Dat is heel wonderlijk. Ik zat meteen met natuurlijke vraagstukken. De mand wordt getrokken naar het bord en het potlood gaat tikken en dan begint de boodschap. Zo ging het toen bij mij ook. De hele paranormale wereld ging ineens voor mij open. De boodschap die ik doorkreeg was dat als ik echt wat wilde doen voor mijn land zij mij zouden helpen. Toen heb ik gemerkt dat als je er voor open staat en je wilt werkelijk wat doen je vanzelf aanwijzingen krijgt. De hele geschiedenis van dit land staat beschreven in een Soendanese profetie. De vraag blijft hoe je dat moet lezen. Hoe moet je er tegeover staan en hoe moet je handelen?
Wat ik nu doe is het profetische verhaal blijven volgen en het proberen uit te leggen. Ik geef veel lezingen hierover en die zet ik allemaal op papier. Het is van belang dat dit bewaard blijft. Echt, de hele geschiedenis van dit land staat al in de profetieën. Hoe het komt dat ik daar zo bij betrokken ben geraakt weet ik niet. Er zal wel een bedoeling achter zitten. Ik sta er voor open en probeer de aanwijzingen te volgen. Immers, niets is toeval, alles is voorbestemd. Ook dat deze Indische jongen Indonesiër is geworden".