Prijs, Waterhuis en Kuipers
De geruchtenstroom rond Het Gebaar houdt aan.
Eerst is er een bericht van De Telegraaf dat mevrouw Sari van Heemskerck -
aangewezen voorzitter van de adviescommissie die de voorwaarden moet definiëren
voor de tombola van de individuele uitkering, m.a.w. 'iene-miene-mutte, die
afvalt kan gaan grutte': oftewel pech gehad - haar functie ter beschikking
stelt. Dit wordt pertinent ontkend, waarbij Tante Sari eerst luidkeels
verkondigt dat haar adviescommissie (louter bestaande uit vertegenwoordigers van
dezelfde organisaties binnen het Indisch Platform die de mislukte akkoorden met
het kabinet sluiten) 'heel druk bezig is'.
Vervolgens schuift men wetenschappelijk medewerker dr Wim Willems aan de kant
omdat hij met zijn bevindingen de commissie alleen maar in verwarring brengt.
Ter geruststelling volgt dan het bericht dat men een buitengemeen mooi 'representatieve'
behuizing heeft gevonden om de burelen te huisvesten van het bureau dat de
uitbetalingen gaat regelen. Voor drie, vier of meer jaren: elkeen daar werkzaam
heeft toch belang bij dat de zaak zo lang mogelijk gaat duren en neemt nog een
tweede hypotheek op het huis, verhoogt de al bestaande alimentaties en bestelt
de nieuwste SAAB cabrio. En wie zou hen dat durven misgunnen?
Pelopors in de dakgoot, ME speelt het 'cool'
De oudjes sterven intussen, langzaam tellend
tot zes per dag en verenigen zich in rotten van drie om strompelend, halfblind,
voortbewogen middels rollators en -stoelen het Binnenhof te bezetten. Terwijl
vier busjes gevuld met ME agenten en twee paarden de toegangen afsluiten om de
horde tierende en opdringende massa tweede en derde generatie Indo's weg te
houden van dit centrum der Hollandse democratie, schrijden twee
parlementariërs, waardig struikelend over de keitjes naar de vergulde fontein.
Het zijn mevr dr
Corrie Hermann van Groen Links en drs.
Bert Middel van de PvdA. Ze krijgen onder luide bijval van de afwezige
kopstukken uit Indisch Platform (Oom de Kleyn), Stichting Pelita (Tante Harriet),
Stichting Japanse Ereschulden, Stichting Herdenking 15 augustus, CENSIO, NINES,
bestuur uit akte 1 (Ome Japa Weeda) en bestuur uit akte 2 (Ome Fred Venema) van
de klucht 'Indisch Huis', Tante Sari, Stichting PING, dunne stukjes spekkoek als
symbool van de Indische gelaagdheid. De afwezige 'ooms en tantes' hebben niet de
moeite genomen om te reageren, of hun wekelijkse bridge-, bingo- of golflessen
af te zeggen.
Langetandend zuigend op hun spekkoek alsof
het ulevellen zijn, luisteren beide parlementariërs naar het voorlezen van de
petitie der oudjes. Middel in licht kostuum, luistert afwezig en kijkt rond naar
de daken van het Binnenhof, op zoek naar 'pelopors' in hinderlaag en
probeert steels zijn GSM af te lezen, mevrouw Hermann is duidelijk wél geïnteresseerd.
De antwoorden zijn voorspelbaar: de kleine oppositie herhaalt het ongenoegen die
ze ook al bij de kamerbehandeling naar voren bracht. Middel orakelt over de
onmogelijkheid om iets aan de 'afspraken' (tussen IP en kabinet) te
wijzigen, denkt dat Pelita nog steeds buiten het IP staat en wijst op de
individuele claims die een eerlijke kans zullen moeten krijgen. Tegen die tijd
doemt er een burgemeesterschap voor hem op, maar dat zegt 'ie er niet bij.
Kortom, je hart breekt als je dit moet aanzien: Hoe de democratie omgaat met
zijn burgers die beschermd dienen te worden.
Ritueel
Duidelijk wordt nogmaals verkondigd dat niet (meer) te tornen valt aan de 'akkoorden' welke door kabinet en Indisch Platform zijn gesloten. Dalang Mabuk vraagt zich af wat daar nu van waar is. De laatste maanden is drie-, viermaal wijziging aangebracht in verkeersplannen die ettelijke honderden miljoenen gaan kosten. De kamer praat voor de tribune en de Tv-camera's - drinkt een glas - kraakt de ministeriële plannen af - doet dan weer een plas - en keurt de veranderingen goed. Dat zijn de rituelen die de Indische mensen natuurlijk langzamerhand ook wel kennen, zodat andere strategieën zouden moeten worden bedacht.
Kortom, wat zijn de mogelijkheden?
1. Een alternatief IP opzetten, werd al eerder op deze bladzijden geopperd. De reacties een half jaar geleden waren niet bemoedigend, misschien dat er nu over te praten valt?
2. Een kort geding aanspannen tegen de Staat
die akkoorden sluit met een niet-rechtspersoon (IP). De gedachtegang zou kunnen
zijn:
a. Het is in dit land goed gebruik dat besprekingen tussen regering en
landelijke groeperingen geschieden op basis van een (redelijke)
representativiteit; niemand zal onderwijl durven beweren dat het IP daaraan
voldoet, ook de regering heeft haar twijfels hierover geuit.
b. Het draagvlak voor afspraken tussen regering en zo'n 'vertegenwoordiging' is
extra versmald omdat nagelaten wordt steekhoudende informatie te geven. c. Het
democratisch gehalte van bedoelde afspraken is daardoor uiterst dubieus
geworden.
d. Toetsing aan Europese wetgeving zal naar waarschijnlijkheid uitlopen op de
conclusie dat in dit geval geen sprake is geweest van het recht der burgers
(belanghebbenden) op de veel geroemde openheid van bestuur. Laat staan dat
inspraak is gegund.
3. De eis tot openbreking van het IP zal goed- of kwaadschiks NU moeten worden afgedwongen. Misschien dat een grote manifestatie als de Pasar Malam Besar daarvoor het podium kan bieden.
Kabar Angin
Ondertussen zit de Indische groepering nog steeds opgescheept met verwarring stichtende berichten, die - na de treurigmakende toestand met pseudo formuliertjes - eerder in getal zijn toegenomen. Voorbeeld: De adviescommissie Sari van Heemskerck komt niet uit de definiëring van de doelgroepen. Geen wonder, de verklaringen van regeringszijde laten veelzijdige interpretatie toe, het Indisch Platform (dat ook de gang van zaken in Tante Sari's praatgroep dicteert) heeft haar eigen belangen. Hoe meer mensen in aanmerking komen hoe minder aan de strijkstok blijft hangen.
Zo moet de Indische goegemeente via-via te horen krijgen wat b.v. de ideeën zijn van een sleutelfiguur binnen het IP: tearjerker Bussemaker. Uit een bijeenkomst van de KJBB zijn intussen uitspraken van hem naar buiten gekomen, die op zijn minst twijfelachtig zijn als je deze combineert met eerder naar buiten gekomen feiten:
a. Het organisatiebureau Price
Waterhouse Coopers schijnt te zijn aangewezen om de uitbetaling te regelen;
zelf rammen ze zich voor de borst: 'PricewaterhouseCoopers in Nederland heeft
in het tweede jaar van haar bestaan de omzet met 22,5% zien stijgen tot ruim 1,6
miljard. Het aantal medewerkers is in deze periode met ruim 300 toegenomen tot
bijna 5900. De omzetgroei en een winstgroei die daarmee in lijn ligt is zeker
als we ons realiseren dat er in het afgelopen jaar ook fors geïnvesteerd is in
bijvoorbeeld het ontwikkelen van nieuwe internet gerelateerde diensten en
producten, een meer dan uitstekende prestatie.'
Je mag als belastingbetaler toch wel vragen hoeveel geld ter uitvoering van Het
Gebaar bij deze jongens en meisjes blijft hangen? Reken maar dat er lieden bij
zitten die per dag ongeveer evenveel zullen binnenschrapen als over zal blijven
voor de nog levende rollerende, strompelende en rolstoelende Indische oudjes.
Verneukt blijft verneukt, niet?
b. Er is een groot - dus extreem duur - public relations bureau Winkelman en van Hessen ingeschakeld (als opvolger van 'Ziel & Zaligheid' dat al was gecontracteerd, maar te klein bleek voor de commissie). Als je de website van Winkelman en van Hessen bekijkt, moet deze Dalang al braken: http://www.wenvh.nl/docs/home.html
Gezandstraalde leuzen rollen over het scherm van de monitor: 'Opgericht in 1979 - 90 professionals - Toppositie in de markt: no 1 ranking PR-adviesbureaus - Omzet 19,7 mln (1999) - Internationaal netwerk: Ogilvy PR Network (affiliate member)'
c. Op dezelfde Winkelman site staat een regel bij hun sollicitatie-oproep: 'We laten je zien hoe onze werkomgeving eruit ziet in de drie monumentale panden in de fraaie Haagse Archipelbuurt'. In een montagefoto zijn die panden te bewonderen. Dat bedoelt dus Sari van Heemskerck dat haar adviescommissie een fraai, representatief pand op het oog heeft.
De kop hierboven staat dus niet voor niets:
De prijs die je voor het waterhuis van Tante Sari moet betalen, komt toch wel op tafel dank zij de kuiperijen van would-be 'vertegenwoordigers'.
Sayonara!