Oorlogsslachtoffers in de Indische Slangenkuil

Aan de vooravond van de behandeling in de Tweede Kamer (8 februari, 2001) van het regeringsvoorstel betreffende Het Gebaar (350 miljoen voor de Indische groep, plus 35 miljoen voor collectieve Indische doelen), is het nuttig een paar dingen op rij te zetten.
Na enkele informatierondes voorafgaande aan de behandeling is het duidelijk dat de race gelopen is.

Of, zoals een van de parlementariërs het uitdrukt 'We zitten er vreselijk mee in onze maag, het is een slangenkuil waarvan we verlost willen worden'.

Die mening overheerst bij parlement en regering, men is het behoorlijk zat en verwijt de Indische groep - in de wandelgangen zijn minder vleiende termen te beluisteren -: 'onderlinge strijd, gekonkel, geroddel, verdeeldheid tot op het bot'.

Waarbij gevoegd kan worden het nu pas doordringende besef dat de 'gesprekspartner vanwege de Indische groep, het Indisch Platform' niet die representativiteit bezit, welke zij in het nabije verleden verklaarde te bezitten. Er werd toen vergelijkenderwijs gewezen op de ongeveer zestig procent van twee/drie partijen binnen het Joods overleg, het Indisch Platform claimde iets soortgelijks. 
Als nu achteraf blijkt dat e.e.a. niet op de werkelijkheid berust (alleen al het feit dat het merendeel van de Indische mensen niet georganiseerd is), is dat pijnlijk maar de parlementariërs kaatsen de bal behendig terug naar de Indische groep zelf: 'We hebben nooit van jullie vernomen dat jullie het niet eens waren met het IP'. 

NB: Dat het overgrote deel van de Indische mensen nooit van het IP hadden vernomen, wordt nu gemakshalve vergeten. 

Ook kan men de vraag stellen of het parlement wel fatsoenlijk heeft gehandeld door alles voor zoete koek te nemen, zonder van haar rechten tot onderzoek gebruik te maken. Eerst is er het debacle van een uit het parlement geboren Indisch Herinneringscentrum (nu al negen miljoen over de balk gegooid, de initiatiefneemster uit de VVD Sari Heemskerck heeft de zinkende boot waar ze interim toezicht houdt, alweer verlaten), dan bijna driekwart miljoen geschonken aan Pelita voor 'opvang' van verontruste oorlogsslachtoffers n.a.v. keizer Akihito's bezoek. Het zijn doekjes voor het bloeden, het is afkopen van slecht geweten.

NB: Als er twee- of driehonderd personen voor de opvang zijn langs geweest, is dat veel. Dalang Mabuk meldde die dure grap verleden jaar al eens: tweeduizend gulden voor een kopje koffie?

RITUEEL

Nu zal met enig ritueel gedans Het Gebaar ongetwijfeld de vaste kamercommissie VWS passeren, minister Borst zal vage verontschuldigingen mompelen, de Kamer zal zo min mogelijk op de kwalijke details ingaan en dan is de koek op, de kous af, het deksel op de slangenkuil.

Kortom, de dames en heren in Den Haag hebben hun huiswerk niet gedaan en bovendien nu een scenario gekozen waarbij ze de Indische groep in feite de kou instuurt. Zoek het maar uit.
Meer dan schandelijk gedrag, waarbij ze HUN verantwoordelijkheden gemakshalve - het kost wel 350 miljoen, maar wat zou dat: redding van voetbalclub Vitesse kost honderd miljoen en de restauratie van het Rijksmuseum is weer een slag duurder - afschuiven op de Indische groep.


Het gelazer zal doorgaan

Om dat te voorspellen behoef je geen indoloog te zijn, zelfs niet Indisch. Want nu al zeggen de voortekenen dat het volgende gevecht zal losbarsten over de criteria die op de verdeling zullen worden losgelaten. Gezien de brieven die binnenkomen zijn dat verontruste belanghebbenden in Indonesië, maar ook geëmigreerden in Amerika en elders. Dan kan het parlement haar handen in onschuld wassen: 'hier is de zak met geld, zoeken jullie het maar uit'.
Dat houdt vervolgens ook in dat men zich niet zal inlaten met de verdeling door het Indisch Platform, die hoewel wordt rond gebazuind dat ze niet erbij betrokken zal zijn, al staat te trappelen om daar een of ander zogenaamd onafhankelijk orgaan voor op te stichten. De mannetjes/vrouwtjes van de deelnemende organisaties binnen het IP blijven zo in circulatie.

Een deel van het gelazer zal zich afspelen rond binnen- en buitenkampers. Een van de parlementariërs drukt het zo uit:
'De indruk tegen elkaar afwegend van pro IP en contra IP, heeft voor ons de eerste groep de beste papieren' 
Navraag leert - zonder dat dezelfde woordvoerder daar onderzoek naar pleegt -, dat de scheiding tussen pro en contra ook de scheidslijn vormt tussen wel of geen onderscheid van buiten- en binnenkamp. 
Dat is een merkwaardige opvatting van de politieke partijen die nu aan het bewind zijn, want die scheiding tussen buiten- (geen uitkering) en binnenkampers (wel uitkering), vormde nu juist de opvatting van het kabinet. 
En, hoewel het IP later zegt dat ze unaniem daartegen is, lijkt dat bezijden de waarheid, de scheiding loopt tot binnen de organisaties van het IP.

Pelita

In de wandelgangen circuleert intussen het bericht dat Pelita overweegt uit het IP te stappen!
Als dat waar is, dan betekent dit alleen het bewijs dat Pelita een nieuwe cliëntèle aan het afstruinen is.
Immers, er circuleert een brief onder Pelita's briefhoofd waarbij Het Gebaar uit de doeken wordt gedaan. Met de melding dat t.z.t. formulieren etc beschikbaar komen. Intussen is duidelijk geworden, o.m. door een brief van VWS dat het niet de bedoeling is dat IP betrokken wordt bij de verdeling en de criteria hieromheen. 
Indien Pelita nu deel zou uitmaken van het IP, kan ze ook niet met de behandeling van de aanvragen worden belast, daarvoor is de historie te belast.

Resumerend
De hele behandeling van Het Gebaar is een aaneenrijgen van misverstanden, foute calculaties, slechte gevoerde onderhandelingen en bovendien volksverlakkerij van de eerste orde.
Het zou in de politiek ondenkbaar zijn om b.v. in onderhandelingen tussen werknemers en werkgevers in zee te gaan met bonden die onvoldoende draagvlak hebben, laat staan dat ze geen verantwoording hoeven af te leggen bij hun (vermeende) achterban.

Het zal goed mogelijk zijn op grond van dit gegeven met een terechte klacht richting Europees parlement te stappen, discriminatie is niet toegestaan. Niet naar ras, geloof etc, maar ook niet naar ongelijke behandeling.

Hier betreft het oorlogsslachtoffers die de makke hebben dat ze ongevraagd onder koloniaal bewind leefden toen de Japanse bezetting kwam. De conclusie, afmetend naar de wijze waarop - het gaat niet eens om de hoogte van het bedrag - hun zaak wordt behandeld, doet het schaamrood op de kaken komen.

Zo gaat het Nederlands Parlement om met oorlogsslachtoffers. Het is nog steeds de adat van het Wener Congres: 'Ze dronken een glas, ze deden een plas en lieten alles verder zoals het was'.

Dalang Mabuk (dronken dalang)
7 februari 2001