VISSEN

,Zachtjes loopt hij door de slaap kamer, sloffen en bril in hand. Het
enige geluid komt van zijn vrouw in diepe slaap.....puffen en
blazen... regelmatig met de ademhaling. Nu trekt hij voorzichtig de
slaapkamerdeur dicht met een kleine onhoorbare "klik" van het slot.
In de keuken staat de klok op precies 4 uur . Het zal een uur en een
half duren, tot het daglicht aanbreekt,..... net genoeg tijd om een
thermosfles koffie te vullen, een paar boterhammen te maken en naar de
rivier te rijden, voordat het eerste licht doorschemert. Vlug wassen
met koud water, aankleden, scheren en een glas water met een lepel
beepollen, het wondermiddel van de 90's. Vervolgens nog even
controleren of het huis veilig is gesloten, lichten uit en dan is het
in de Toyota klimmen, de radio aan op Radio Pacific's 24hrs talkback
show.

De beste plekjes heeft hij in zijn gedachte uitgezocht, want
als men te laat aankomt zijn de goede plaatsen al bezet door andere
vis-enthousiasten. Het enige verkeer op de weg is van de vroege
werklieden die naar de stad rijden. Wanneer hij afslaat naar
Kaianga, een kleine vestiging van ongeveer 50 huisjes, gebouwd vlak
onder de dijk van de Waimakariri rivier, vraagt hij zich af of er al
auto's op het lege stukje grond geparkeerd zijn?

Zijn Toyota Lite-Ace slaat links af van het laatste huisje.
In het licht van de koplampen is er."..hoera.!"...een vacante ruimte
zonder wagens te zien....en de eerste vandaag, wat
meestal niet het geval is. Nu de radio af, handrem aantrekken en
lichten uit......hardstikke donker, met hulp van een
handlantarentje zoekt hij zijn visgerei uit....

Rugzak voor de kleren, het weer kan heel vlug veranderen op het Zuidelijke Eiland,
warme kleren zijn nodig, dan de haversack met alle spulletjes, zoals
de spinners, lijn, tangetje, lood en luren, twee hengels in
geval een het begeeft, wat altijd kan gebeuren met zalm vissen, en
niet te vergeten de gaffel, die goed te pas komt als er van
de rotsen wordt gevist.

Tenslotte de deuren en ramen van deauto controleren of ze wel goed gesloten zijn. Een paar meter verder, door de " stap-over" opening in de ijzerdraad-afrastering en op de dijk, met electrische staaflantarentje in hand, loopt Hans verder.

Rechts beneden, ziet hij de stille huisjes in de duisternis met hun kleine nette en ook rommelige tuintjes. Tweehonderd meter doorgelopen, een steil nauw pad slingert zich
van de dijk, door een dennenbos en komt uit op de brede berm van de rivier, ook gebruikt als een zogenaamde toegangsweg in geval of nood.

Hans schijnt nu met zijn lantaarn op het vloeiende water om te zien of het niet vertroebeld is door de regens in de bergen. "Nee hoor!..het ziet prachtig", en opgelucht, met forse stap, loopt hij vierhonderd meter door tot waar de rivier rechts afwijkt naar monding en zee. Daar bij de bocht is een Gorse bosje met al die
nare prikkels en grote rotsen waar precies de stroming langs komt.

Zalmen zwemmen waar de meeste zuurstof is, dus in de stroming.
De straffe zuidelijke wind is daarbij ook nog in je rug, dit betekent dat het uitgooien van de spinner gemakkelijker en verder gaat, met minder kans op een
verwarring van de lijn, wat vooral het geval is wanneer je met een
Ambassadeur vist.

De meeste mensen hebben ook een extra reel bij zich, vooral wanneer ze een goed afstandje moeten lopen van de wagen. Wel, dan eindelijk op een geschikte plaats, worden rugzak, haversack, gaffel en hengels strategisch neer gezet en bestudeert Hans het water,.....soms zegt men ook "Het water lezen", want daar zijn vele
indicaties waar de vis zich normaal kan bevinden. Eindelijk, keer na keer, wordt de spinner, een "ticer" tegen de stroom op gegooid en dan langzaam
ingedraaid.

Het hangt helemaal van de stroming af en de structuur van de bodem en diepte, welk soort spinner goede aktie heeft. Als je eenmaal hebt uitgevonden waar de obstakels in het water liggen, dan kun je wel de hele dag vissen zonder de spinner te verliezen, maar er zijn altijd weg gespoelde bomen en struiken of graskluiten, die half begraven liggen op de rivierbodem.

De spinners kunnen van $3 tot $6 kosten en als je op een slechte plek vist is het vaak dat je drie spinners op een dag verliest. Zalmen liggen vlak boven de bodem, in
kuilen en geulen, en dicht bij de stroming, liefst bij stenen en niet in zand of modder. Er zijn nog een hoop andere " moetjes en persoonlijke theorieen ", maar dat is voor de individueel uit te zoeken.

Vanuit zijn ooghoek, ziet hij een vis net even naar boven komen, het is niet een grote maar dat geeft niet...zo, dus het plekje is goed en misschien komen er meer zalmen langs. Het is fijn een vis te zien want soms kun je de hele dag vissen zonder een te
waarnemen, maar ook zie je wel tien en toch geen geluk.? Het hangt van de juiste tijd af, wanneer in de monding of de branding wordt gevist.

Eenmaal, zoveel mijlen verder op in de rivier is de methode van vissen ook weer anders en dit maakt het een interessante sport. Na elke goede vloed en dat kan wel een dozijn keren gebeuren in het vroege seizoen, verandert de rivier en ook de goede visplaatsen .

Je bent het hele seisoen op zoek naar mooie plekjes en zonder auto kun je
niet zalm vissen. Het is acht uur in de morgen en staat hij op een vlakke rots,
dit maakt het minder vermoeiend op je voeten en rug. De vogels zijn leuk om gade te slaan, de Shag, van de familie Phalacro- coracidae is een kunstenaar, de wijze waarop hij een haring vangt, soms wel vijfentwintig centimeter lang en hem in het midden vasthoudt, dan moet hij de vis met zijn kop eerst door zijn keel laten verwerken. Ook kunnen andere vogels de vis proberen af te pakken, beiden duiken onder en wat er dan gebeurt is een geheim, ha-ha!

Constant zal zo'n Shag langs de gehele overzienbare lengte van het water, duiken ...verdwijnen en soms twintig meter verder weer opkomen, in elke mogelijke plaats. Vaak denk je een vis te zien, als ze duiken en een ring in het water dwarrelt...dus een goede afleiding wanneer je voor uren achtereen zit te draaien.

Silvereyes v/d familie Zosteropidae, kunnen vlakbij in een Willow met hun kleine lichaampjes op en neer vliegen insecten pikken terwijl ze luid aan het tjirpen zijn, zo ook de Yellowhammer," familie Emberi- zidae", ze vliegen zwervend laag en eten ook ondermeer insecten van de boompjes en struiken maar ze zijn verduiveld lastig.... goed te zien, omdat ze niet lang op het zelfde plekje blijven. Vaak probeer ik het onderscheid met een Yellowhead te maken...ach misschien zijn mijn ogen niet meer zo scherp.

Hier alleen, rustig in de natuur is veel waard en geeft je een zekere dankbaarheid dit te mogen meemaken, voor zoveel als je maar wilt, in New Zealand, hoewel ik vaak denk, dat ik toch ook veel gemist heb, nu ik weet hoe mijn familie en vrienden het maken in Holland en zelfs England, mijn vrouw's geboorteland, enfin zo
kruimelt het koekje zich!

Zo tuimelen allerlei gedachten door je hoofd als je daar voor uren lang staat te draaien. Twee meter van mijn voeten, vlak bij de kant van de oever, voel ik opeens een ruk aan mijn lijn, ik wilde de ticer net omhoog trekken,....dit is dan waar het
allemaal omgaat...een vis, de andrelanine werkt al...meteen alert, klaar staan voor de grillen van de vis. Deze keer springt hij niet uit het water, gevaarlijk, want als je lijn slap is en de vis met zijn kop heen en weer zwaait dan kan gemakkelijk de spinner er afgetrokken worden, ook ligt hij niet stilletjes, zodat je denkt dat je vast zit
aan een obstakel in het water, of hij gaat met een reuze kracht en vaart er van door, als de rem te hard is aangedraaid kan de lijn breken, nee hoor deze vis blijft vlakbij.en zwemt al trekkende heen en weer, duikt tot de bodem, dan opeens komt hij op met een vaart en springt uit het water.

Ik verwachte dit al en houdt de lijn strak, maar nu kan ik goed zien dat de viervoudige haak, boven en onder mond van de vis vast heeft, dus kan hij niet los en als de lijn niet breekt dan is het spoedig afgelopen, en zo na een vijf minuten heb ik de vis
op de oever. Er komt tegenwoordig een vlaagje van schuld over mij met het vangen van zulk een prachtige specimen. Toen ik jong was heb ik veel herten, zwijnen en konijnen geschoten, maar sinds ik voor vijf jaren een wild konijn heb gehad van heel jong af, moest het voeden met pipet enz., en het beestje volgde mij waar ik me ook begaf, net een huisdier....nou dat was het einde van mijn schieten.

Haha...hij heeft veel kapot geknaagd in het huis en mijn vrouw wilde hem weer naar het bos brengen. Het beestje snuffelde rond en knabbelde aan lekkere nieuwe plantjes, maar bleef vlak bij onze auto. Uiteindelijk reden we weg... en het konijntje holde achter de wagen aan ....dit was zielig en we stopten en namen hem weer naar
huis, waar hij nog voor velen jaartjes een heerlijk leventje genoot.
Tja, nu met de ouderdom en het bezien of wat de mens heeft gedaan met het uitmoorden van vele dieren en vogels, word je toch wel beschaamd en neem je langzamerhand een "Groene Attitude aan". Zo houd ik veel van vogels nu en ben verdrietig dat velen verdwijnen met hun habitat, de bossen en natte woonplaatsen. Ik ben benieuwd of volgende maand mijn vrienden van Denemarken die hier op vacantie komen, wel de moten zalm zullen eten ...ze zijn ook groen, maar ondertussen laat ik maar de vis in onze freezer...?