Hoe beledigt de Volkskrant?
Het is ongelooflijk wat er zoal rond de excuses door Japan wordt geschreven. Zo ook het redactioneel commentaar in de Volkskrant van 22 februari j.l., dat met een gotspe eindigt: dat 'dezelfde groepen en organisaties die een spijtbetuiging van Japan verlangen' zich altijd hebben verzet tegen Nederlandse excuses tegenover Indonesië i.v.m. het dekoloniseringsproces en gemaakte politieke fouten, gevolgd door oologsmisdaden.
Daar grief je niet alleen een groot aantal Indische mensen mee, je beledigt ze ten diepste?
Indische mensen die voor het grootste deel sinds generaties blijvend woonachtig waren in Nederlands Indië, getrouwd met Indonesische vrouwen. Daar bovendien in heel diverse - vaak niet leidinggevende - posities werkten. In tegenstelling tot de belanda-totoks, die naar het land kwamen om snel rijk te worden, terug te keren en in Aerdenhout hun optrekjes neer te zetten.
Een groot deel van die eerste categorie Indo's bleef in ellende buiten de kampen en vormen nog steeds een volstrekt onvoldoende beschreven grote groep. Deze mensen wilden na de overdracht in het land blijven wonen en werken, toekomst vinden voor hun kinderen.
Het liep anders: de z.g. politionele acties werden geinitieerd door de Nederlandse politiek, waardoor tweehonderdduizend (?) uit de Hollandse klei getrokken dienstplichtigen - die helemaal niets met de Japanse bezetting te maken hadden - werden uitgestuurd.
Het waren en zijn vooral de belanda-veteranen die zich doorlopend hebben verzet tegen normale verhoudingen tussen de ex-kolonie en Nederland. Zoals bij het bezoek van de koningin tijdens de viering van vijftig jaar Republiek.
Als je nu kijkt wie de regering als gesprekspartner heeft gekozen namens de Indische groep (het z.g. Indisch Platform, een club coopterende figuren zonder democratische achterban), dan valt in de eerste plaats op dat de deelnemende organisaties in overgrote meerderheid niets, maar dan ook niets, te maken hebben met de reactionnaire ideeën van deze ex-militairen.
Het is allemaal heel pijnlijk voor dit land, maar het wordt langzamerhand tijd dat er iets gezegd wordt over de Nederlandse politieke verantwoordelijkheid - voor o.m. de beschamende 'opvang' hier van de mensen uit Indië - na de laatste wereldoorlog. Vandaar dat je nu het sterke gevoel krijgt van geregisseerde krokodillentranen om de aandacht van dat punt af te leiden.
Het is typerend dat het dagblad van Romme - een van de katholieke vertegenwordigers die Nederlands militair ingrijpen in Indonesië nodig achtten, teneinde hun investeringen daar te beschermen - op deze manier met de kwestie komt. Het artikel is een voorbeeld hoe vooringenomenheid en onkunde de journalistiek momenteel beheersen.
Het zal Akihito niets kunnen schelen als zijn bezoek niet doorgaat, wel een stelletje kloothommels die economie stellen boven prinicipes, joodse tegoeden en kunst en meubels jat.
Hij moet dus maar niet komen, de verfbommetjes liggen ongetwijfeld klaar.