COLOFON
mei 2003
Bezuinigingen
Voorspelbare Perkaras
Amanda´s Laatste Kans
Nog meer reacties
Dat is me toch
wat
Niod-column
Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding
Mislukte informatie over Tweede Gebaar
Verslag open discussies over BHO
Bespreking achterstelling in BHO
Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce
Brief INOG aan Indisch Platform
Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november
Verslag Perkara-forum 22 oktober
Moderne boekhandels in Jakarta
Open brief aan voorzitter klankbordgroep
Indisch Platform is niet verantwoordelijk
Jembatanreactie op Jan de Kleyn
BOEKEN:
Tjimahi
Steijlen
Maleo
Gesignaleerd
juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
13 april 2002
Leuke tijden voor Indische mensen (2)
De elementen voor een
Wayangopvoering van een Italiaans Renaissancedrama
´Niets valt zo moeilijk te organiseren, niets maakt zo weinig kans op succes,
niets is zo gevaarlijk bij doorvoeren ervan, als vernieuwingen. Wie zich
daarvoor inzet, maakt zich allen die van de oude toestand profiteerden tot
vijanden terwijl hij op weinig enthousiasme mag rekenen bij hen die uit de
nieuwe toestand profijt zouden kunnen halen.
Hun lauwheid spruit voort, enerzijds uit vrees voor de tegenstanders die zich op
hun statuten en tradities kunnen beroepen; anderzijds uit het feit dat mensen
over het algemeen achterdochtig zijn en nieuwigheden nooit echt vertrouwen
voordat zij er beter van zijn geworden.
Bijgevolg zullen allen die tegen vernieuwingen gekant zijn, bij elke gelegenheid
fanatiek ten aanval blazen, en zullen de voorstanders liever de kat uit de boom
kijken. met als gevolg dat de positie van de vernieuwers en hun medestanders
altijd gevaar loopt.´
(Macchiavelli, Il
Principe, 6, 5)
In het eerste deel van deze continuing soap wordt al iets
geschreven over de fantastische bestuurlijke chaos BINNEN
Het
Gebaar en haar trawanten.
Toen was er nog sprake van ´onbegrip´ - in dit verband een ander woord voor ´t
niet accepteren door een deel van de Indische kliek - voor een ministeriële
benoeming tot voorzitter van de werkgroep die het Tweede Gebaar dient uit te
voeren. Een inzicht in de gang van zaken rond dit gechicaneer is vastgelegd in
een open brief aan de voorzitter van de klankbordgroep,
Els Lubbers.
De gang van zaken welke intussen kan worden gemeld rond deze benoeming en het
verdere verloop van Het Gebaar (´bek houden, het is goed voor u, maar wij
besluiten zónder u´), heeft alle karakteristieken welke de Nederlandse
vooroorlogse koloniale
politiek zo succesvol maakten.
Een paar van de hoofdpunten op dit ogenblik:
1. De
beoogde en al door minister Borst geïnstalleerde voorzitter voor de werkgroep
van het Tweede Gebaar wordt verzocht op te stappen (lees ´wordt gewipt´)
door dezelfde kliek die het voor het zeggen heeft bij de individuele
uitkeringen. D.w.z. het zijn dezelfde NIET door de Indische gemeenschap gekozen
betweters,
die de onderhandelingen met de regering indertijd hebben versjteerd.
Hem (Indo, Frans
Deeleman) wordt een royaal afscheid gegund, maar het is zeer de vraag of dat
voldoende is omdat hij geëist heeft dat de termen voor zijn wegsturen
schriftelijk worden vastgelegd.
Dat ziet er niet naar uit, in een eerste allegorische bespreking met Els Lubbers -
gecast voor de rol van Lucrezia - schijnt alleen rekening te zijn gehouden met
het afscheid en niet met de gevraagde toneelaanwijzingen waaróm de reeds
benoemde voorzitter dient te vertrekken (zie de Open brief). In de daarop
volgende vergadering van de klankbordgroep stond dit ontslag trouwens niet eens
geagendeerd. Zodat gevoeglijk kan worden aangenomen - en bij navraag bevestigd -
dat de rest van deze ´klankbordenwassers´ (Wim Deetman, Gmelich Meyling
en Boswijk als de drie hofnarren Nalagarèng, Pétruk en Bagong) niet eens
officieel op de hoogte zijn.
Dus toch een geregisseerde coupe? Door
Jan Kees Wiebenga (als
Togog, ex JOVD, ex Europarlement, nu Raad van State, niets Indisch) , Peter Neeb (als
Sangkurian, de eerste ´libertarische´ burgemeester van Nederland ), mevrouw
´Lucrezia´ Lubbers (ex VVD en schreef ooit stukjes voor Seniorweb) en ´Zeeuws
Meisje´ Tante Sari van Heemskerck?
Bovenstaande vraag aan het illustere gezelschap VVD-ers dient dus bevestigend te
worden beantwoord.
(NB mevrouw Sari van Heemskerck
introduceerde zélf haar troetelnaam, ooit op een Perkaraforum in Zoetermeer!).
Het scenario is ontleend aan Macchiavelli´s Il Principe:
Géén commentaar leveren naar buiten, de beoogd voorzitter schrijft zijn
eigen ontslagbrief, hem wordt een diner aangeboden in een Indonesisch
sterrenrestaurant en lastige vragenstellers, c.q. dalangs, wil men niet meer
spreken. Alsof daarmee het probleem is opgelost., want nergens zul je kunnen
lezen wáárom Deeleman weg moest en geen notulen of soortgelijke lastige
bewijsstukken zijn gemaakt. Het valt te hopen dat Deeleman zijn rug strak houdt.
2.
Warga Negara
Bij de lange treurige geschiedenis over Indo´s in Nederland gedurende de laatste
kwart eeuw, is nooit sprake geweest van afstemming wat zij wensten en hoe zij de
zaak geregeld wilden hebben. Kortom, altijd werd van alles geregeld en bedacht
zonder enige vorm van inspraak, waar tegenwoordig de kleinste kinderopvang voor
zebramoeders dat wel doet.
De sprekende voorbeelden liggen voor het grijpen, vanaf het Indisch Platform tot
het Indisch Herinneringcentrum en vanaf Het Gebaar tot het Indisch Huis kwamen
voor de Indische gemeenschap onbekende parachutisten in het geweer om politiek
bedachte spelletjes te spelen. Weliswaar schaamteloos tegenover de goegemeente,
maar ongevoelig en altijd ´afgedekt´ (door een minister, een diensthoofd,
of dé politiek) door ongrijpbare hotemetoten. En altijd slikten de Indo´s dat,
sterker, beschouwen ze elke vorm van kritiek op van hogerhand benoemden als
´nestbevuiling´ of als ´roddel´. Terwijl de feiten even schaamteloos allang
bekend waren.
Nu is er de kwestie van de warga-warga negara indonesia (WNI) waar Het
Gebaar zich mee in de nesten werkt. Immers, degenen die bij de totstandkoming
van Het Gebaar betrokken waren, brullen om het hardst ´bukan saya´ of
liegen dat het gedrukt staat.
Hierdoor vielen eerst Molukkers buiten de boot en moest die kwestie worden
gerepareerd, nú kan men geen zinnige en voor de hand liggende oplossing vinden
voor de WNI. Vooropgesteld immers dat het ten eerste om niet zoveel personen
gaat en argumenten worden gebruikt dat je in dat geval wellicht ook ex-generaals
van de TNI de uitkering toekent, of dat argumenten worden gebruikt dat Het
Gebaar bestemd is voor de ´kille ontvangst´ in Nederland. Zonder in
juridische details te treden, wordt het nu hoog tijd om e.e.a. te regelen, de
oudjes overlijden en straks is er niemand meer.
Dan heerst nog de opvatting om een ´privégebaar´ naar deze groep te
maken, waarvan je - ondanks de goede bedoelingen - kunt vinden dat in principe
dat niet zou horen, ook al omdat zo´n uitkering op volstrekt arbitraire gronden
plaatsvindt.
Geste
Om de zaak nog ingewikkelder te maken
is nu via lekkende wandelgangen van Het Gebaar (waar een ´Piet van Vliet´
toevallig langs vloog en dit hoog boven de alang-alang rondzong - waar toevallig
de dronken dalang met een spijtoptante lag te vrijen -) bekend geworden dat men
bij Het Gebaar ´iets´ wil doen aan de geconstateerde ongelijkheid m.b.t.
de WNI.
NB: De Piet van Vliet heeft in Indië een mythische betekenis, het kleine
vogeltje produceert hoog in de lucht met haar geluid ongeluk (sial).
Zo wordt al officieel juridisch uitgezocht of het Eerste Gebaar niet een ´geste´
kan maken richting WNI, waardoor achteraf niet het verwijt kan worden gemaakt
dat ze niets voor deze groep hebben gedaan. De landsadvocaat onderzoekt reeds of
een sluitende tekst dienaangaande in elkaar valt te flansen.
Sigaar
De adder onder het gras ligt echter in de
´oplossing´ welke men voorstelt. En die is ongewild een sigaar uit eigen doos;
ook hier zou Macchiavelli trots zijn geweest op zijn nazaten. In plaats dat men
zich sterk maakt voor het recht van de WNI, dat veronachtzaamd is,
zoekt men naar een niets kostende en al helemaal tot een niets verplichtende ´geste´.
Waterpomp
Want er zou - binnen de gegeven
manier van denken van Het Gebaar - een geste moeten worden gegeven en
betaald worden uit het Tweede Gebaar (die voor de collectieve doelen). Zoals het
boren van een waterpomp.
Men slaat dus een bron aan in Cianjur speciaal bestemd voor WNI en dat zou de
geste aantonen jegens de mensen in Surabaya, of Tegal, of Tasikmalaya.
Dit alleen tekent de vertegenwoordigers in Het Gebaar, liever lui dan moe en
liever lamzak dan onderhandelaar.
Men zal toch met een beter voorstel en zonder plaatsvervangende schaamte moeten
komen!
3. Het
Tweede Gebaar niet uit betalen
Op het laatste Jembatanforum,
over de Tweede Kamer van het Gebaar (i.c. de collectieve doelen), kwamen een
paar opmerkelijke zaken aan de orde, die zeker waren toe te schrijven aan het
geringe vertrouwen dat de gewone mensen hebben in het verloop van de procedure om
criteria te maken voor het uitkeren van de collectieve gelden.
Daartoe werd vanuit de z.g. Klankbordgroep van
Het Gebaar aanleiding gegeven door de mededeling dat een tweede oproep was
verstuurd omdat het aantal
inzendingen met ideeën over de besteding slechts honderddertig bedraagt.
Er speelde blijkbaar de veronderstelling mee dat het indienen van een
verzoek geen enkele zin had omdat ´men´ ervan uitging dat alles al buiten zicht
en controle was geregeld.
Naast een paar geluiden die aangaven dat de collectieve gelden zouden moeten
worden toebedeeld aan de misdeelde (ex-) landgenoten in Indonesië, was er een
gerichte aanvraag te verwachten voor b.v. een Indische TV-organisatie.
Het meest verrassende was echter, dat naar mate de vergadering verliep, steeds meer stemmen waren te horen om de € zestien miljoen niet te verdelen onder een paar organisaties, maar op een bank vast te zetten en de renteopbrengst te gebruiken ´voor leuke dingen´; naar schatting zou dat ruim € één miljoen per jaar kunnen opleveren.
Door de methodiek van b.v. het Prins Bernard Fonds te volgen zou men daarna elk jaar opnieuw kunnen bekijken welke directe hulp op het gebied van educatie en cultuuroverdracht kan worden gegeven.
Het is nu eenmaal zo dat verschillende
initiatieven al in de eerste fase mislukken omdat elke onderneming op dat
terrein nu eenmaal geld nodig heeft om te starten. Dat kan technische bijstand
zijn, maar ook direct besteed worden aan eenmalige projecten.
Ter plekke werd een kleine werkgroep gevormd die z.s.m. een concreet voorstel,
ook wat betreft de vorm van de kleinschalige en onafhankelijke organisatie, zal
presenteren.
- Dalang Mabuk
Lees het Verslag van het vijfde Jembatanforum
Uit de zak van de Tjelana Monjet
NIEUW-INDISCH
Nieuw-Indisch: meer aandacht in de media voor de indische cultuur
Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
community voor
indo's op het i-net
Bona Ni Pasogit
Batakse stammen
