COLOFON
mei 2003
Bezuinigingen
Voorspelbare Perkaras
Amanda´s Laatste Kans
Nog meer reacties
Dat is me toch
wat
Niod-column
Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding
Mislukte informatie over Tweede Gebaar
Verslag open discussies over BHO
Bespreking achterstelling in BHO
Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce
Brief INOG aan Indisch Platform
Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november
Verslag Perkara-forum 22 oktober
Moderne boekhandels in Jakarta
Open brief aan voorzitter klankbordgroep
Indisch Platform is niet verantwoordelijk
Jembatanreactie op Jan de Kleyn
BOEKEN:
Tjimahi
Steijlen
Maleo
Gesignaleerd
juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
13 april 2002
Sitrep Aug'02.
Indonesia, een land vol tegenstrijdigheden. Maar dat wisten we toch al lang, zij
het, dat als je hier zo'n tijdje woont je telkens toch weer onvermoede aspecten
tegen komt. Och, de algemene kenschets van de Javaan, en de Sundanees plus de
Madurees is, dat het lieden zijn, die liever lui dan moe zijn. Dat zijn er
inderdaad velen, maar in het dagelijkse leven kom je toch onverwachts mensen
tegen, vrouwen en mannen, die op niet-Indische wijze aan het werk zijn, zoals de
man èn de vrouw in de bouw, in de landbouw en de kleine zelfstandige.
Daar wordt veel afgepeesd, met lange werktijden en alleen maar ´s zondags de
rustdag. Voor de zelfstandige is dat laatste dikwijls er niet eens bij. Maar de
zondag als de dag van God is er niet bij. Als het uitkomt, werkt men ook op
zondagen en alleen de winkels van Christenen (meestal etnische chinezen) zijn op
zondag gesloten.
Het afgelopen weekeinde, natuurlijk altijd op een weekeinde, alsof de duvel er
mee speelt, viel de AC (airconditioning) uit. Het was zaterdagmiddag toen we het
ontdekten. Maar toch maar contact op laten nemen met de tukang AC en die
beloofde op zondag langs te komen, maar had eerst nog een andere klus te klaren.
Inderdaad, vrijwel geen jam karet ( een Brabants siefkwartiertje), maar
twee man present om half twaalf. De tukang ontdekte , dat de freon was
weggelekt en dan werkt de koeling niet. Maar waar en waardoor was er dat lek?
Het lek bleek zich in mijn kamer te bevinden, waar ik de avond tevoren al een
vreemde lucht had geroken. Verder onderzoek bracht aan het licht, dat de 'overload'
schakelaar in de main unit het had begeven, de druk daardoor te hoog
opliep en de zwakste schakel, i.c. een pakking in de unit van mijn kamer, het
had begeven. Het betekende flink aanpoten voor die AC-jongens, reparatie van de
defecte pakking, welke zich natuurlijk diep in het binnenste van de koeleenheid
bevond en toen alles weer met freon vullen. Nu is het zo, dat die tukangs
vroeger bij de firma, die de installatie bij mij had aangelegd, als monteur
hadden gewerkt en regelmatig bij de klanten onderhoud aan de apparatuur
pleegden, totdat de firma ophield te bestaan. Die twee besloten toen een eigen
zaakje op te richten en gingen de voormalige klanten af voor klandizie. Ze
hebben niet over gebrek aan werk te klagen; soms is er een wachttijd, maar die
proberen ze toch zo kort mogelijk te houden, door zich uit de naad te werken,
want er gaat heel wat kapot in dit land! Zo ook AC's.
Dit ter illustratie, dat er toch vele 'pribumi's' zijn, die niet te
beroerd zijn om bij wijze van spreken de handjes te laten wapperen. Alleen moet
je wel die lieden zien te vinden en dat is wel eens tijdrovend. Die reparatie,
inclusief het vullen met 2,5 kg freon kostte me Rp 540.000,- , dat is ongeveer €
62,-! Arbeidsloon inbegrepen.
Hoewel het buiten Jakarta in het dagelijks leven voor een expatriate hier goed
en rustig toeven is, onderhuids blijkt er hier toch wel wat aan de hand te zijn.
Bij de laatste, zeer benadrukte viering van de Onafhankelijkheid op 17 augustus
j.l., waren veel stemmen, die zich hardop afvroegen of de Indonesiër wel zo
onafhankelijk is als de 'elite' pretendeert te zijn. Veel mensen menen, dat voor
de 'grassroots' er niet veel is veranderd sinds Soeharto.
Het enige dat men heeft verkregen is de vrijheid van meningsuiting, maar dit is
ook het enige. Door de corruptie in het staatsapparaat blijft men afhankelijk
van wat men wil of kan betalen, om datgene te verkrijgen, waar men volgens de
wet recht op heeft. Het wantrouwen in de justitie en de politie neemt hand over
hand toe. Een toename van de rechteloosheid en het
recht in eigen hand nemen is dan ook waarneembaar. en der redenen, dat de
politici incapabel zijn, ligt in het feit, dat creatief en kritisch denken hen
nooit is aangeleerd. De doorsnee Indonesiër leest vrijwel nooit een boek en
leert dus nooit zijn/haar verbeeldingskracht te gebruiken en te ontwikkelen.
Handleidingen voor apparatuur worden veelal direct terzijde gelegd, immers veel
te moeilijk, ja, om dat allemaal op te nemen. Het begint al op de lagere school
en de pesantren en madrasa's. De leerlingen wordt alleen het
memoriseren bijgebracht. Het klakkeloos en kritiekloos nabauwen van wat wordt
voorgeschoteld, speciaal de Koran teksten. Op de universiteiten is het normale
praktijk, dat de studenten er niet aan denken om zelf scripties te maken.
Welnee, veel te vermoeiend, want dan moet men denken en is het veel te
tijdrovend. Bovendien is er een markt in scripties, welke ooit eens door
pientere lieden werden samengesteld en die als kopieën voor de latere
generaties, uiteraard tegen betaling, ter beschikking staan. Ziedaar, de
verklaring voor het feit, dat het niveau van de z.g. intellectueel hier te lande
zo bedroevend laag is.
Die twee vrouwen in mijn huishouding hadden voor zij bij mij introkken nooit een
boek gelezen. De oudste, Wati geheten, kon niet eens goed Indonesisch lezen en
schrijven, had ook nooit rekenen geleerd op de pesantren in Madura; maar kan wel
de Arabische tekst van de Koran lezen en beheerst zelfs het Arabische beter
beheersen dan het Latijnse schrift.
Maar beiden hadden weinig belangstelling voor het contemporaine geschrevene. Nu
lees ik graag en veel, kranten, tijdschriften en niet te vergeten, boeken. Tot
mijn verbazing merkte ik enige tijd geleden, dat beiden de krant bestudeerden en
zelfs een boek lazen. Dit laatste weliswaar een, wat in Nederland een
'keukenmeiden roman ' wordt genoemd, maar toch! Goed voorbeeld doet blijkbaar
goed volgen.
En dat is in dit land een schaars goed, het GOEDE VOORBEELD. Slechte voorbeelden
te kust en te keur, zodat het niet te verwonderen is, dat het hier zo'n
maatschappelijke rotzooi is geworden. Gelukkig zijn er tegenwoordig
intellectuelen, veelal in het buitenland gestudeerd hebbend, die dit
verschijnsel onderkennen en ook trachten het onderwijssysteem in positieve zin
aan te passen. Maar de inertie is zwaar en algemeen. In ieder geval, de
tendentie is aanwezig en misschien, misschien wordt het wat, in de verre
toekomst.
Insh'Allah, Zo God Het Wil !
- Jules
Uit de zak van de Tjelana Monjet
NIEUW-INDISCH
Nieuw-Indisch: meer aandacht in de media voor de indische cultuur
Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
community voor
indo's op het i-net
Bona Ni Pasogit
Batakse stammen
