COLOFON
mei 2003
Bezuinigingen
Voorspelbare Perkaras
Amanda´s Laatste Kans
Nog meer reacties
Dat is me toch
wat
Niod-column
Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding
Mislukte informatie over Tweede Gebaar
Verslag open discussies over BHO
Bespreking achterstelling in BHO
Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce
Brief INOG aan Indisch Platform
Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november
Verslag Perkara-forum 22 oktober
Moderne boekhandels in Jakarta
Open brief aan voorzitter klankbordgroep
Indisch Platform is niet verantwoordelijk
Jembatanreactie op Jan de Kleyn
BOEKEN:
Tjimahi
Steijlen
Maleo
Gesignaleerd
juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
13 april 2002
Indisch Huis; een continuing soap
De relaties tussen de Dronken Dalang en het Indisch Huis zijn nooit van
grote erotische inhoud geweest, dat was vanaf de opening wel duidelijk
http://home.wxs.nl/~vdbroeke/hoofd.htm
Als men de artikelen van een jaar geleden nogeens doorneemt, blijkt (helaas) de
voorspelling van bestuurlijke chaos wederom uit te komen
http://www.blimbing.nl/daghet.pdf
Wil de VIERDE directeur aantreden?
Directeur Roy Laurens (derde in een rij van interim-managers sinds de
opening van het Indisch Huis, voordien
belast met het bouwen van cellen op de Antillen), heeft intussen m.i.v. december a.s.
ontslag genomen of gekregen en gaat naar een ´passende´ functie in Amsterdam. Ach,
vrindjes onder de interim-managers helpen elkaar wel, stel je voor dat je een
volgende keer zélf aan de beurt bent.
M.i.v. 1 november j.l. is nu een nieuwe directeur ingetreden op de Javastraat in Den Haag, waar het Indisch Huis resideert. Van een fatsoenlijke sollicitatieprocedure met ´n oproep van gegadigden en publicatie van de gestelde eisen werd gemakshalve afgezien. Verschillende namen uit het Indische circuit deden de ronde, maar niemand van enig gewicht had daar echter zin in.
Kortom, bij de opening op 8 november van de expositie van Simon Admiraal
presenteerde Stanley Hillebrand zich aan het verzamelde publiek.
Na wat rumoer en kabar angin is dit nu de nieuwe man, die woont in de stad van de heksenwaag, Oudewater. Laten we hopen dat het
niet tot de waarheidsproef zal komen: heksen mogen immers wel weer, maar het is zeer
de vraag of de Indische achterban enig vertrouwen in zo´n lakmoesproef heeft.
Navraag levert niets op dat de nieuwe hotemetoot (zestiger, drager van een
haarknotje en liefhebber van
linedancing) herkenbaar doet uitsteken in kennis van of ervaring met
Indische culturele zaken. Het enige wat op internet in verband kan worden
gebracht met zijn naam, is een filmproductie voor Jos Stelling en Freek de
Jonge.
Een fatsoenlijke cv is niet beschikbaar bij het Indisch Huis.
Enig goena-goena zal dus niet vreemd zijn geweest aan dit proces dat zich
volledig buiten het gezichtsveld afspeelt van de Indische goegemeente.
Doelstellingen? Lap het aan je laars!
Wat was het nou ook weer? Herdenking centrum, Indische soos, open podium
voor linedancing of hula workshop?
In elk geval: vanaf het ongelukkige begin als IHC onder een generaal met gevoel
voor vrindjespolitiek en nepotisme, via de scherts van een eenhoofdig IHC, tot
en met de ellende van het uit minister Borst´s hoge hoed getoverd Indisch Huis,
is deze weg tot culturele verheffing van het Indische volksdeel bezaaid met
incidenten en voorbeelden van wanbeleid
Langzamerhand was vanaf begin 2003 al duidelijk dat de spanningen tussen
directie, bestuur en medewerkers steeds hoger opliepen. Geen wonder er moest met
goedwillende, maar niet goed getrainde, vrijwilligers worden gewerkt, afspraken
hadden niet het gewenste resultaat en iedereen, waaronder de secretaresse van bestuursvoorzitter
Venema, ging zich met ´t management bezighouden.
Omdat deugdelijk werkafspraken en functiebeschrijvingen ontbraken, ging men óf
zich bemoeien met andermans pakkie-an, óf hield zich voor de domme als het
aankwam op eigen verantwoordelijkheden.
De geruchten, snel achterhaald door de feiten, lekten al iets van de chaos naar
buiten, waarvan uiteindelijk het Indische publiek de dupe wordt. Manifestaties
gehouden voor ´n handvol bezoekers werden afgewisseld door
onbegrijpelijke arrangementen voor de jeugd, tuk op lifestyle en de keuze
van Aziatische styling.
Kortom, alles overduidelijk ten koste van de hoofdopdracht voor het Indisch Huis, dat zij zou dienen als
herkenningspunt voor herinnering en bezinning.
In elk geval werd déze optie niet gehaald.
Afgelopen jaar traden de wérkelijke problemen aan het licht: financieel kwam de
zaak praktisch op een failliet te staan, zodat eigenlijk aan ´n vernieuwende
programmatische invulling voor het komende
lopende seizoen niets meer terecht kwam.
Naar buiten kwam ook het beeld dat de coördinatie tussen de twee zittende en de
ene later aangetrokken programmeur
(resp. Esther Wils en Esther Captain, Nicky Boot) nogal rammelde. Waarschijnlijk een van de
redenen waarom een bestuurslid als Peter Pichel zich nadrukkelijk in persoon met de
inhoudelijke gang van zaken ging bemoeien. Terwijl zijn culturele achtergrond op
dit terrein als
non-existent moet worden beoordeeld.
In feite konden nieuwe projecten niet meer worden gerealiseerd, noch was het
mogelijk een enigszins stimulerend programma te maken. Mensen gingen
wegblijven uit het Indisch Huis, vaste bezoekers (Hawaïan muziek en de Indische
Boekvrienden) zegden hun samenwerking met het Indisch Huis op. Praktische
toezeggingen m.b.t. de bereikbaarheid van het Indische Huis werden niet
nagekomen.
Binnen deze geëscaleerde toestand, werden verwijten over en weer gemaakt tussen
programmeur Esther Wils, die niet door één deur met bestuurslid Pichel kon en
het zwakke management van Roy (cellenbouwer) Laurens. Zo werden zelfs normale
zaken zoals b.v. het onderhoud van huis en tuin, eenvoudig niet gedaan.
De zaak liep zo hoog dat Esther Wils eerst in de ziektewet belandde en
uiteindelijk een afvloeiingsregeling kon bedingen, die per 1
september inging. Alle betrokkenen kregen meteen een spreekverbod opgelegd.
Nieuwe behuizing
Ondertussen speelde nog iets anders een rol: het huurcontract voor het
peperdure Indisch Huis loopt volgend jaar op haar end. Dat betekent, wil het
bestuur niet opnieuw geconfronteerd worden met de torenhoge huur van het pand,
is énig uitzicht op een nieuwe lokaliteit vereist.
Na het onzinnig idee om de nieuwe vestiging te kiezen in een nog te bouwen flat
op de plaats van de parkeergarage naast het Haagse CS en de Koninklijke
Bibliotheek, passeerden allerlei andere mogelijkheden de revue. Waaronder het
politiebureau naast de Haagse Huishoudschool,
Binnen deze absurde en niet te controleren situatie: nodig, want men werkt immers met gemeenschapsgeld,
wensen
stichtingsbestuur noch voorzitter Venema in te gaan op relevante vragen over
doelstellingen en toekomst wát men na de Javastraat op het oog heeft.
Om de zaak nog verwarder te maken, kwam in augustus een kabar angin
langswaaien, dat onderhandelingen tussen
het Indisch Huis, de Stichting Tong Tong, het Indisch Familie Archief en de
Vereniging NINES intussen van start waren gegaan. In de
eerste plaats om te komen tot een nieuwe lokaliteit voor het Indisch Huis.
In de tweede plaats over vergaande samenwerking c.q. fusering. Directe vragen bij de genoemde organisaties leverden
evenveel wollige antwoorden op. Ellen Derksens Tong Tong zal zeker niet zitten
wachten op fusering, dat is intussen duidelijk. De rest wél?
Exodus van bestuursleden
De twee dames in het
bestuur van het Indisch Huis, houden intussen het bestuurlijk geknoei
(financieel niet sluitende begroting, waardoor plannen moesten worden
gecanceled) voor gezien en stapten op.
Nou ja, het vervolg is dus wederom te voorspellen. Er donderde juist een parachutist in
de tuin van het
Indisch Huis, niet behept met culturele achtergrond, laat staan gevoelig voor de
adat van een oudere categorie Indische mensen.
Allemaal dus weer geritseld in de achterkamer - zonder voldoende informatie en zonder een
voor de hand liggende open sollicitatie -, waarbij voorzitter Fred Venema als
sturende kracht in het bestuur die zo graag wél over culturele zaken wil
beslissen, intussen ontslag heeft genomen bij Berenschot. Zo te zeggen om zich nog meer
in te zetten voor het Indisch Huis. De goden mogen ons bewaren.
De Indische mensen hebben beter verdiend dan deze geldsmijterij die nu weer
ongestraft en zonder afdoende toezicht door de subsidiegevers (ministerie en
parlement) wordt voort gezet.
QUIZ
Zoals de Indische mensen ook beter verdienen dan wat de website van het Indisch
Huis laat zien, symptomatisch dus.
Op de website van het Indisch Huis staat een link naar ´Doe
mee met de Quiz!´
Klikt men deze link aan dan verschijnt een opbeurende tekst: ´Indien de
connectie niet tot stand komt, ligt dit hoogstwaarschijnlijk aan het feit dat uw
computer zich achter een firewall bevindt. Voor het maken van een toets is het
noodzakelijk dat er een hulpprogramma op uw PC aanwezig is. Dit programma wordt
automatisch geïnstalleerd, maar daarbij is het WEL noodzakelijk dat u op 'Yes'
klikt.´
Dat is dus al positief en erg inspirerend. Vervolgens klik je aan ´Start
de Quiz´ en deze link voert onverbiddelijk naar een website van (Godbeter)
TOKO = Toetsing
Kwaliteit Onderwijs.
Net alsof je dus de grote fraudeur bent, verschijnt deze tekst ´Clandestiene
inlogpoging U bent niet afkomstig van een site van een van onze klanten. Indien
u wel in mag loggen, verzoeke dit via hun site te doen. ´
Einde oefening. OK
Het kan natuurlijk dat de quiz louter bestemd is voor deelnemers uit de
academische milieus van Indische mensen, zoals (volgens het colofon van TOKO) o.m.
verschillende universiteit en kenniscentra. En zeker niet voor de gewone mensen,
die toch al moeite hadden met de ambiance van het Indisch Huis.
Verschil moet er zijn natuurlijk, maar wat heeft e.e.a. te maken met de opzet
van het Indisch Huis, welke - dat was beloofd - ´voor iedereen´ was
bedoeld?
Intussen werd tijdens de discussies op Lilian Ducelles
laatste Sierkanlezing duidelijk dat het gros van de deelnemende bezoekers de hele
onderneming van Indisch Huis een overbodige vonden: deels vanwege praktische
argumenten, deels door het ontbreken van enig inhoudelijk perspectief.
De vrijwilligers daar worden intussen ook onrustig en hebben - na het verschijnen van
deze Dalang Mabuk - een verklaring gevraagd van voorzitter Fred Venema. Die
beloofde om op 29 september opening van zaken te geven, maar waar als
overheersende boodschap werd verkondigd dat alles ´goed´ ging met het Indisch
Huis.
Hoe pijnlijk het ook is, bij dit soort functies dien je op te krassen als de
doelstellingen noch het management overweg kunnen met eisen van het bezoekend
publiek.
Echter niet in dit geval, dus.
En omdat het laatste ook niet te verwachten valt, zijn we erg benieuwd wat het Indisch
Huis dan wel in petto heeft aan plannen.
We spreken elkaar wel weer over een jaar, de artikelen in BLIMBING blijven intussen ter controle staan.
(Andere Perkaras zie: Voorspelbaar)
- Dalang Mabuk
Uit de zak van de Tjelana Monjet
NIEUW-INDISCH
Nieuw-Indisch: meer aandacht in de media voor de indische cultuur
Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
community voor
indo's op het i-net
Bona Ni Pasogit
Batakse stammen
