COLOFON
mei 2003
Bezuinigingen
Voorspelbare Perkaras
Amanda´s Laatste Kans
Nog meer reacties
Dat is me toch
wat
Niod-column
Lilian Ducelle over Indisch in de aanbieding
Mislukte informatie over Tweede Gebaar
Verslag open discussies over BHO
Bespreking achterstelling in BHO
Discussiemiddag over Het Tweede Gebaar, een farce
Brief INOG aan Indisch Platform
Verslag vijfde Jembatanforum dd 9 november
Verslag Perkara-forum 22 oktober
Moderne boekhandels in Jakarta
Open brief aan voorzitter klankbordgroep
Indisch Platform is niet verantwoordelijk
Jembatanreactie op Jan de Kleyn
BOEKEN:
Tjimahi
Steijlen
Maleo
Gesignaleerd
juni 2002
Standpunt ambassadeur Abdul Irsan
Symposium
13 april 2002
Hoe Aziatisch zijn Indo´s?
´Welkom op de website van VeryAzN, het eerste media- en communityplatform voor, door en over jonge Aziaten in Nederland. VA houdt je up-to-date over de ins-and-outs van de urban AzN scene. Aandacht dus voor die next-level, east-meets-west mix van fashion, hi-tek, entertainment, nightlife en AzN-identity.´
Dit staat letterlijk boven de website van http://www.veryazn.nl/, oftewel in spreektaal ´Very Asian´ een stroming - min of meer tegenhanger van de houserage -, die al geruime tijd veel jong (gekleurd) publiek trekt. Er staan allerlei berichten in over parties, over muziek en bevat links naar buitenlandse, gelijksoortige websites.
Het is een letterlijk
opvallende stroming om jaloers naar te kijken, want de websites zitten boordevol
fotoreportages: mooie, jonge mensen, die veel geld uitgeven voor hun lifestyle
en zo een dankbare voedingsbodem vormen voor de commercie in grote
verscheidenheid.
Daar is allemaal niets op
tegen zolang het eigen geld wordt gespendeerd in deze vorm van ´Identity Matters´,
zoals ook is aangekondigd op het einde van de Pasar malam Besar 2002.
Of zoals de Pasarkrant
aankondigt: ´Ben je jong en ben je (een beetje) Aziatisch? Dan is VeryAzN
(spreek uit: Very Asian) echt iets voor jou!” Zo kondigen de makers van de
virtual community VeryAzN hun website aan. Het is een Nederlandstalig media- en
communityplatform voor “Aziaten tussen de 18 en de 28 jaar; voor jongeren die
bijvoorbeeld een Indonesische, Chinese, Filippijnse, Molukse, Koreaanse of
Vietnamese achtergrond hebben”. In het forum op de veel bezochte website kan
over vele onderwerpen worden gediscussieerd, van (Asian) parties tot Aziatische
identiteit en van de nieuwste modetrends tot studiekeuzes toe.´
De dronken dalang bekijkt
dat met een dichtgeknepen lodderoog en mompelt ´Het zal wel wezen.....´, waarna
hij half over de pisangstam in slaap valt om de roes uit te slapen; in zijn
halfslaap doemen flarden op van vechtende Indorockers in de Haagse
Goudenregenstraat, fietskettingen zoeven door de lucht terwijl de Hollandse
meiden gillend aan de kant staan. Om die laatsten ging het toen uiteindelijk.
Als je naar de overvloedige
gevulde pagina´s met foto´s op de Asian-sites kijkt, dan is zo te zien geen sprake van
dat soort agressie. Gelukkig maar!
Desalniettemin kun je bij de
kennelijke annexatie van het Asiangevoel door een bepaalde groep Indojongeren –
opmerkelijk veel opgestoken middelvingers zijn zichtbaar op de gepubliceerde foto´s -, wél zo
het een en ander opmerken. Dronken, of niet dronken.
FOTO´s
Binnen korte tijd is nu
tweemaal aan de orde het feit dat kennelijk een nieuwe trend gaat doorzetten:
relaxed met modieus exotische tintjes en sterk appellerend aan oppervlakkige
show-off.
Dat laatste is niet
weggeweest binnen de Indische gemeenschap, de ouderen herinneren zich deze vorm
van identiteitsprofilering in de jaren direct volgend op de komst naar
Nederland, dat nog ronddwaalde in een sfeer van drukkende grijsheid en resten
van wederopbouw na de Duitse bezetting.
Het verschil is alleen dat
toen sprake was van het meenemen van een sterk profilerende leefwijze uit het
juist verlaten Indië/Indonesië, het anders zijn tussen muren van Hollandse
binnenkamercultuur.
Maar anno 2002 is er
duidelijk sprake van het appelleren aan iets anders, ook een exotisch gevoel,
maar ingegeven door de glitter van succes, geld en commercie.
OK, daar kan niets op tegen
zijn zolang de mensen hun eigen geld willen besteden aan deze zaken, om het even
of het nu Marco Borsato, André Rieu of Jantje Smit betreft.
Wat dat betreft: ook als
de Pasar Malam Besar grote publiekstrekkers programmeert, kun je moeilijk
daartegen bezwaar maken, gezien hun andere programma´s die veelal uit de
meeropbrengsten worden betaald.
Trouwens, wat deze parties
met het gevoel en de emotie van Indischzijn te maken hebben, moet voor de meeste
oudere Indo´s slaan als de bekende tang op een varken. De organisatoren zélf
geven toe dat hun fixatie zuiver Aziatisch is en goed kijkend naar de bezoekers
verduidelijkt dat uitgangspunt: nadruk op de rijke (vooral peranakan cina) delen van
Maleisië, Singapore, Hongkong, gelardeerd met een vleug Moluks en Surinaams.
Ook daar is niets mis mee, zij
het dat het bevreemding wekt dat zulke - normaal gesproken zichzelf bedruipende
- evenementen, nog eens extra bekostigd worden uit een subsidiepot die bedoeld is
voor dé Indische gemeenschap. Of zoals mevrouw Borst bij de opening van het
Indisch Huis verkondigde: ´Het moet een trefpunt en een schakelpunt worden,
waar ook door ontmoetingen tussen mensen herinneringen worden overgedragen.
Alleen zo kan het blijvend betekenis krijgen voor de verschillende generaties
Indische Nederlanders.´
Ontmoeting
Het Indisch Huis draagt in haar banier deze termen: Herinnering, Overdracht, Ontmoeting.
Welaan, je kunt je voorstellen dat onder het hoofdje ´Ontmoeting´ de idee geboren werd om begin mei de manifestatie Indo4Life te (laten) organiseren. Laten organiseren door dezelfde clubs die een goedlopend circuit aan Asianparties op hun conto hebben staan. Voor degenen die de dagen hebben meegemaakt, blijft een gevoel over van hevige frustratie en meligheid. Frustratie omdat het gebodene wel bijzonder weinig nieuws te melden had, meligheid vanwege het hoge middelbareschool gehalte van de informatie. Op de PMB werd nogmaals aandacht geschonken aan deze zaken, maar werd veiligheidshalve in de discussies helemaal voorbij gegaan aan het fiasco van de met veel tamtam aangekondigde Asianparty in de Haagse Grote Kerk.
Kan gebeuren natuurlijk,
maar de zaak verandert als je met
Hollandse zuinigheid gaat afvragen wie voor deze kosten opdraait?
Het Indisch Huis heeft een
betrekkelijk ruim jaarlijks subsidie (€ 400 000) om binnen de doelstellingen
manifestaties te organiseren.
In dit geval slaat het op de
door IH-voorzitter Fred Venema tijdens het Jembatanforum in het ICC op 23 maart
aangekondigde grootse weekend voor jongeren. Nu dit achter de rug, mogen kritische
vragen worden gesteld.
Zoals: welke doelstellingen
- afgezien van de hierboven vermelde trits, die blijkbaar meer als logo is bedoeld - zijn
dan wel gehanteerd? Die zijn er dus niet, ook niet na een half jaar bestaan van
het Indisch Huis.
Informatie leert dat het bestuur het liefst schermt met een door het NIPO
verricht onderzoek betreffende de wenselijkheid van een Indisch Huis. Moeilijk
te beoordelen dus, zoals de dalang mabuk al een jaar geleden meldde: het rapport
staat niet open voor inzage, het NIPO levert immers in opdracht geformuleerde
onderzoeken af.
Binnen zo´n kader is het
vervolgens erg moeilijk om te vragen naar de verantwoordelijkheid van een
beleid, want aan wélke doelstellingen moet dat worden getoetst?.
Als deze Asia-party binnen
de doelstellingen past, bijvoorbeeld in het kader van ´Ontmoeting´, hoe valt het
dan te rijmen dat nauwelijks belangstelling van buiten de beperkte groep van Indojongeren die naar Asianparties gaan, viel te zien.
Om maar te zwijgen van de
helemaal wegblijvende groep oudere en oudste generaties. Heet dat dan nog
´Ontmoeting´?
Sores
Het Indisch Huis loopt nu
zes maanden, ook dus tijd om even terug te kijken. Allerlei zaken die niet
lekker liepen zijn deels verholpen (toegankelijkheid voor minder validen), deels
niet veranderd (een door de doelgroep gesignaleerde té hoge drempel, vanwege het
imago).
Het is begrijpelijk dat dan
deels wordt gewezen naar het ontbreken van een (nieuwe) directeur, net alsof die
bij gebrek aan duidelijk cultureel inzicht bij het bestuur een smoel aan de toko
gaat geven. Maar dat dient nu te worden afgewacht, na een sollicitatieprocedure
waarbij een aantal cultureel goed onderlegde en ervaren kandidaten werden
afgeschoten op managerkwaliteiten en tenslotte een organisatiedeskundige uit
Paramaribo werd aangesteld, die als voorgaande klus het gevangeniswezen op Aruba
van de grond tilde. Zijn naam is onbelangrijk, want rondvraag leerde dat niemand
in de Indische gemeenschap die kende. Dat zegt niet alles, Cruijff citerend ´elk
nadeel hep z´n voordeel´, maar roept wel de vraag op of voldoende is gekeken
naar de culturele feeling van zo´n parachutist.
Te vrezen valt dat hier toch
de samenstelling van het zittende bestuur parten gaat spelen. Ook hierover heeft
dalang mabuk eerder geschreven: ze is zeer eenzijdig samengesteld uit een kringetje
organisatiefiguren, eenzijdig van generatieopbouw (toch van belang vanwege de
gemêleerdheid binnen de doelgroep) en met een minimum aan profilering in culturele
zin.
Omdat het Indisch Huis nu
eenmaal de stichtingsvorm heeft, is de controle van buitenaf tot nul beperkt.
Het lijkt wel of men nooit
gehoord heeft van het rapport Peters uit 1997 dat aanbevelingen gaf m.b.t. ´Cultural
Governance´; een van de conclusies was ´De stichtingsvorm, met een uit
diverse maatschappelijke geledingen bestaand bestuur als hoogste orgaan en
aanspreekpunt voor de overheid, kan soms op gespannen voet staan met de
veranderde en veranderende verhoudingen tussen subsidiënt en gesubsidieerde´.
(zie voor het hele rapport:
http://www.culturalgovernance.nl/ )
Met de gemelde eenzijdigheid
en onvoldoende mogelijkheden tot inspraak en communicatie met de achterban,
stevent dit bestuur van het Indisch Huis voorspelbaar af op de wildvaart van
regentesk gedrag.
Herinnering
en overdracht
Is het met de categorie ´Ontmoeting´
dubieus gesteld - een snelle en niet-representatieve enquête onder ad hoc bezoekers van het Indisch Huis
leert dat men zich geïntimideerd voelt door de ambiance en het dan verder laat
afweten -, bij ´Herinnering en overdracht´ ligt het feitelijk niet
anders.
De op zich mooi
samengestelde reeks lezingen spreekt maar een klein elitepubliek aan, bij
voorbaat geselecteerd door een filter, waar de tijdens de Pasar Malam Besar
verspreide luxe kleurenfolder model voor schijnt te staan. De brallerige toon
schijnt eerder bestemd voor het aanpraten van aandelen in een beursfolder dan
als uitnodigend geschrift, waardoor álle categorieën Indische mensen zich thuis
voelen. Ook kan bepaald niet gezegd worden dat de veelvuldige verwijzing naar
wetenschappelijke arbeid waar het Indisch Huis mee gelieerd is, nu érg
inviterend werkt voor de doelgroep.
Daar is deels schuld aan het
eerder gesignaleerde mankeren van duidelijke doelstellingen en werpt ook de
vraag op of men met de uitstraling die vanuit zo´n folder spreekt niet steeds
meer ´gewone´ mensen afschrikt.
Het lijkt ook wel of men dat
wellicht als populistisch ervaren gedoe liever niet in huis haalt, althans de
positieve signalen ontbreken totnogtoe. Terwijl de ervaring bij andere Indische
huizen leert dat de formule simpel is: muziek, een dagelijkse soosachtige
rommelige ambiance, de emoties die men herkent en geen wetenschappelijk
verantwoorde abstracties.
Dat betekent dat in dit
geval schrikreacties op emoties van eerste en tweede generatie niet op hun
plaats zijn. Kan men daar niet mee omgaan, dan zijn er voldoende ervaren
hulpverleners die dat wél aankunnen zonder direct een therapie te starten.
Programmaraad, over de
oudjes maar zonder oudjes?
Aandacht tot de derde macht
voor de oudere generaties is het enige dat helpt - niet in de eerste plaats om
de jongste generaties binnenboord te trekken, maar juist om te zorgen dat de
oudere generaties niet gaan afhaken - en zal uiteindelijk ook leiden tot die
gewilde symbiose van ontmoeting, herinnering en overdracht. Het zittende bestuur
zal in de eerste plaats zelfonderzoek moeten plegen naar het voldoen aan de
stellingen uit het bovengemelde rapport Peters en met name wat betreft de eis
voor een zo goed mogelijke bestuurssamenstelling in relatie tot de opbouw van
haar achterban.
Het is nu wel erg opvallend dat binnen het bestuur NIEMAND uit
de oer- en eerste generatie zit, hoogst ongemakkelijk lijkt dat als je
pretendeert de gevoelens van die generaties ook te willen reflecteren. De
aangekondigde aanvulling met een ´jonkie´ in het bestuur en de stellige
uitlating van voorzitter Venema op de Pasar Malam Besar (´We gaan gewoon door´),
lijkt eerder op arrogantie dan de met de mond beleden hormat aan de ouderen (die
dus vaak met geen stok aan de Javastraat zijn binnen te krijgen). Ook de
doelgroep die zich tijdens deze Asian-parties laat zien, blijkt veel jonger te
zijn dan jong-volwassen: naar schatting is de leeftijd twaalf tot achttien jaar, nog schoolgaand dus.
Men leze vooral de speech van minister Borst bij de opening van het Indisch
Huis!
PDF-file:
http://www.minvws.nl/documents/dvvb/Speech/mi101201.pdf
Met andere woorden, moet dat opwegen tegen de belangen van een langzaam
verdwijnende - maar desondanks aanzienlijk grote - groep oudere Indo´s?
Hetzelfde kun je zeggen van de arrogantie waarmee tijdens dezelfde forumdiscussie
door Venema plompverloren werd mede gedeeld dat er een ´programmaraad´
was samengesteld.
Wie erin zit (ook geparachuteerd?), hoe deze raad gaat werken en waar de achterban terecht kan met wensen en opmerkingen? Zoek het maar uit, ´we gaan gewoon verder´.
Het lijkt nu toch wel zaak voor de politiek in het huidige politieke klimaat eens te toetsen of de bestede vier ton per jaar wel conform de opdracht is, waarvan het kernpunt herinneringscentrum diende te zijn; zoals Westerbork, zoals de Hollandsche Schouwburg.
(Zie ook commentaar van Siem Boon over deze kwestie http://tongtong.denhaag.org/rijkssteun.htm )Misschien is dit werkelijk iets voor Actiegroep Jembatan om tijdens een volgende forumdiscussie aan de orde te stellen?
Jongelui van het bestuur Indisch Huis, het speelkwartier is nu over. De dalang trekt de gebruikte poppen uit de pisangstam en bergt ze op in zijn kist, maar weet dat hij daar ook andere figuren vindt die zijn verhaal aan de toehoorder kunnen illustreren, het hangt een beetje af van het scenario.
· Dalang Mabuk
Uit de zak van de Tjelana Monjet
NIEUW-INDISCH
Nieuw-Indisch: meer aandacht in de media voor de indische cultuur
Kamus Elektronik Bahasa Indonesia
INDOWEB
community voor
indo's op het i-net
Bona Ni Pasogit
Batakse stammen
